14.4.07

Κύριε, σ' ευχαριστώ


Την πληγωμένη μου καρδιά
απ' της αδιαφορίας τη μαχαιριά
των φίλων που εμπιστεύτηκα
και μ' εγκατέλειψαν
μόνη να υποφέρω χωρίς παρηγοριά
σε σένα, Κύριε, την έδωσα
κι εσύ με το χέρι σου το θεϊκό
την καρδιά μου άγγιξες
και τη θεράπευσες
με συγχώρεσες
τις αμαρτίες μου έσβησες
τον Παράδεισο μου χάρισες.
Ήρθες κοντά μου
με τα δάκρυα της μετάνοιας
καθάρισες την καρδιά μου.
Κύριε, σ' ευχαριστώ.
Η καρδιά μου είναι δική σου
είσαι ο παντοτινός φίλος
που είχα από τότε που ήμουν παιδί
συνέχεια σου μιλούσα
αδιάκοπα τα λόγια σου μελετούσα
πόσο τ' αγαπούσα!
Μου ομόρφαιναν τη ζωή
με γέμιζαν ελπίδες και παρηγοριά
στη μοναξιά
και στα δύσκολα χρόνια των δοκιμασιών.
Για το πλήθος των ευεργεσιών
Κύριε, σ' ευχαριστώ.
Βοήθησέ με ποτέ να μη σε αρνηθώ
τις αδυναμίες και τα πάθη να νικώ
κι αν κάνω λάθη
αμέσως να μετανοώ.

3 σχόλια:

Γιωργος_Κ είπε...

"Η καρδιά μου είναι δική σου
είσαι ο παντοτινός φίλος
που είχα από τότε που ήμουν παιδί
συνέχεια σου μιλούσα
αδιάκοπα τα λόγια σου μελετούσα
πόσο τ' αγαπούσα!"

Πολύ ωραίο αυτό, αλλά θα προτιμούσα ο αληθινός φίλος σου, να είναι κάποιο υπαρκτό πρόσωπο της καθημερινότητας, Ελένη, κι όχι ο Θεάνθρωπος!

elenitheof είπε...

Γιώργο, έχω καλούς φίλους και καλές φίλες.Ένας πολύ καλός φίλος είσαι κι εσύ και μάλιστα ο πρώτος πολύ καλός φίλος που γνώρισα στο ίντερνετ.Η διαφορά με το Χριστό είναι ότι οι άνθρωποι μας απογοητεύουν και μας εγκαταλείπουν κάποια στιγμή όπως μου το έχουν κάνει κάποιοι φίλοι και φίλες μέχρι τώρα. Ο Χριστός όμως δεν πρόκειται να μ' απογοητεύσει και να μ' εγκαταλήψει ποτέ.Αυτή τη διαφορά θέλω να δείξω με αυτό το ποίημα.

nikol είπε...

θα συμφωνήσω με την Ελένη...
και θα σου πρότεινα κάποια στιγμή Γιώργο να διαβάσεις βιβλία με θαύματα Αγίων.
Ίσως έτσι καταλάβεις τον τρόπο που ο Κύριος στέλνει την δύναμη και την αγάπη του στους ανθρώπους, χωρίς να είναι υπαρκτό πρόσωπο!
την αγάπη μου, όπως και να' χει!
Ελένη μου μπράβο σου!