15.4.07

Ξημέρωμα Κυριακής


Ξημέρωμα Κυριακής...
Ανοίγοντας το παράθυρο, πλημμύρισε το δωμάτιο
με μελωδίες απο το τιτίβισμα των πουλιών...
Ο ήλιος χάρισε τις ακτίνες του μέσα σε αυτό...
Μύρισε Άνοιξη...
Η απουσία σου αισθητή και σήμερα και αναρωτιέμαι , γιατί ?
Παρηγοριά μου μια άσπρη κόλλα χαρτί και ένα bic στυλό...
Έτσι θα μπορέσω να καταγράψω
τα συναισθήμτα της κάθε μου στιγμής μακρυά σου...
Η θάλασσα στο βάθος με προσκαλεί,
κοντά σου να με φέρει ,θέλει...
και μοιάζει σαν ένα σιέλ βελούδινο χαλί
που πάνω του να πατήσω θέλω...
Μου λείπεις !
Μα αναρωτιέμαι και πάλι...
πως είναι δυνατόν αυτό ,
αφού ποτέ κοντά μου μου δεν σε είχα...
Και τότε η θάλασσα μου δίνει την απάντηση που ψάχνω,
μέσα απο ένα μικρό κύμα ,
που χαλάει την βελούδινη όψη της...
Μόνο όνειρο είναι...
και συμπληρώνω...
Όνειρο , όνειρο μα...Μου λείπει...

5 σχόλια:

nikoletta είπε...

ξέρω ξέρω,θα μου πείτε πως η foto
δεν έχει καμμία σχέση με το γραπτό...
μπορεί με τις εικόνες που σας δίνω να μην έχει, κάντε κλίκ, και δείτε
την σχέση που έχει με τα συναισθήματα...μου.
φιλιά!

elenitheof είπε...

Νικολέττα, καλησπέρα. Με έχει επηρεάσει η άνοιξη και θέλω να βγαίνω συνέχεια έξω με παρέες και ν' απολαμβάνω τις ομορφιές του τόπου μου. Είμαι χαρούμενη γιατί έτσι περνάω πολύ ευχάριστα. Νομίζω πως καλό είναι να χαιρόμαστε με όσα έχουμε και να μη στενοχωριόμαστε με όσα δεν μπορούμε να έχουμε.

Γιωργος_Κ είπε...

Πολύ ωραίο το ποίημα Νικολέτα! Αυτό και μόνο, γεμάτο συναίσθημα, καλησπέρα!

Γιωργος_Κ είπε...

...και η φωτογραφία ωραία επίσης! Μου κάνει εντύπωση όμως, πως μας τροφοδοτείς με αισιοδοξία στα σχόλιά σου, αλλά τα κείμενά σου δείχνουν το αντίθετο...

nikol είπε...

Γιώργο είδες?
δεν είναι περίεργο?
Σχήμα οξύ μωρό μου!
(κλεμμένο απο σχόλιο σου)