6.5.07

Το σύννεφο κι η τριανταφυλλιά


Μια φορά κι έναν καιρό
σ' έναν ανθισμένο κήπο
μια τριανταφυλλιά
γευότανε του ήλιου τα φιλιά.
Είχε όμως μέρες να βρέξει
και διψούσε.
Την πλησίασε ένα σύννεφο
της μίλησε τρυφερά
της έστειλε βροχή
τη δρόσισε.
Πόσο την αγάπησε!
Μα δεν της το είπε ποτέ.
Το σύννεφο έφυγε.
Η τριανταφυλλιά πονούσε.
Πόσο το είχε ανάγκη!
Πόσο της έλειπε!
Μια ζηλιάρα μύγα
την αγάπη φθόνησε
και της είπε λόγια σκληρά:
"Το σύννεφο δε σ' αγαπά
σε άφησε."
Η τριανταφυλλιά απ' τον καημό
μαράθηκε.
Όταν ήρθε το σύννεφο
για να την ποτίσει με αγάπη
την είδε μαραμένη
και δάκρυσε.
Μετάνιωσε
που ποτέ δεν της είπε τι ένιωσε.
Ζωγράφισε στον ουρανό
μια καρδιά που έλεγε:
"Τριανταφυλλιά μου, σ' αγαπώ".

4 σχόλια:

Γιωργος_Κ είπε...

Και σήμερα πολύ ωραίο το παραμύθι σου Ελένη!
Η φωτογραφία δένει πολύ με την εξιστόρηση του παραμυθιού σου!

elenitheof είπε...

Γιώργο, αφού ανέφερες για τον Παραμυθά σκέφτηκα να βάλω ένα παραμύθι.

hliaxtida είπε...

δεν πιστευω την κριση του τριανταφυλλου αποψε. Τα ειδα και μαζεμενα και κατι έπαθα!
μηπως να γραψω και γω κατι για τριανταφυλλο και να ονομασουμε τη μερα ετσι?

nikol είπε...

τι πάθατε σήμερα όλοι???
παγκόσμια ημέρα τριαντάφυλλου υπάρχει??? άντε να την ορίσουμε εμείς!!!
Ελένη μου μπράβο και σε εσένα!
φιλιά