17.5.07

Το δάκρυ της ψυχής


Σε σκέφτομαι

όταν μόνη περπατώ

στους δρόμους της πόλης

χωρίς το χέρι σου να κρατώ.
Αν κι εσύ

μόνος περπατάς

στο δρόμο της ζωής

και την αλήθεια ζητάς

ένα έχω να σου πω.
Η αλήθεια είναι μία

χωρίς αμφιβολία.

Μην ανησυχείς.

Το δάκρυ της ψυχής

θα σου δείξει το δρόμο

που οδηγεί στην αγάπη

μέσα από τον πόνο

θα σου μάθει.
6/8/06

5 σχόλια:

Γιωργος_Κ είπε...

Ελένη όσο πας και καλυτερεύεις την προσωπική σου πινελιά! Ζωγραφίζεις!
Καλησπέρα!!!

nikol είπε...

αχ αυτα τα συγκεκριμένα δάκρυα είναι που πονάνε πολύ!!!!!!!!
Ελένη μου η φοτο μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ
φιλάκια

elenitheof είπε...

Γιώργο, καλησπέρα. Αυτό το ποίημα είναι παλιό. Το είχα γράψει στο μπλογκ μου τον Αύγουστο 2006. Στην Πορφυράδα, στους στίχους και στο μπλογκ μου γράφω ανακατεμένα παλιά και καινούρια ποιήματα, περσινά και φετινά. Σήμερα εμπνεύστηκα κι έγραψα δύο αλλά θα τα γράψω εδώ άλλη μέρα. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω και διαβάζω για την εξεταστική και ταυτόχρονα μου έρχεται έμπνευση και σκέφτομαι και γράφω ποιήματα.

Νικολέττα, η ζωή είναι μια εναλλαγή από το δάκρυ και τον πόνο στη χαρά. Όταν το έγραφα αυτό το ποίημα πονούσα. Τώρα είμαι χαρούμενη γιατί το μοιράζομαι μαζί σας.Φιλιά.

anatolh είπε...

Η ζωή είναι όλο εναλλαγές.
Για αυτό το λόγο μας αρέσει και την "κεντάμε" με λέξεις ποιητικές.
Όμορφο πράγματι το άσπρο και το μαύρο που εκφράζει το ποίημα.
Δύναμη μεγάλη, να μας το μεταφέρεις ούσα χαρούμενη:)

elenitheof είπε...

Ανατολή, σ' ευχαριστώ. Το ποίημα εκφράζει μια αλήθεια που έχω καταλάβει στη ζωή. Ο πόνος μας μαθαίνει ν' αγαπάμε αληθινά. Η αληθινή αγάπη μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς το αγαπημένο πρόσωπο.