29.6.07

Το τετράδιο της Αλκυόνης (7)



Αυτό το κόκκινο σημάδι στον ορίζοντα είναι από το πληγωμένο φεγγάρι που κρύφτηκε στην ανάσα τ' ουρανού. Αυτό το κόκκινο σημάδι στο χιόνι είναι από το πληγωμένο μου όνειρο που κρύφτηκε στον ίσκιο της ψυχής μου.

Σήμερα ξέφυγα από τον ίσκιο μου. Φτερούγισα ελεύθερα στα τοπία της ψυχής μου. Πήρα την ανάσα της ροδακινιάς και ξέπλυνα το πρόσωπό μου. Έκλεψα το χαμόγελο από τον ύπνο ενός παιδιού και σκέπασα τη γύμνια μου. Μάζεψα τα σκόρπια φύλλα από τα όνειρά μου και άναψα φωτιά να ζεσταθώ.

Σχεδόν όλη μου τη ζωή την πέρασα στην ακροθαλασσιά. Κρατούσα ένα κοχύλι κι ονειρευόμουνα τον ωκεανό.

Ήμουν έτοιμη να πέσω στα κύματα, όταν πέρασε ξαφνικά ένα θαλασσοπούλι και μου ψιθύρισε: "Έι ψιτ... εσένα μιλάω. Μου παράγγειλε η ζωή να σου δώσω ένα φιλί."

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη.

Τι με πιάνει και θέλω πάντα να τεντώνω τα σκοινιά και ν' αρχίζω τις ακροβασίες δίνοντας πέντε φάσκελα στις συνέπειες.

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια... Να μου πει ψιθυριστά, εντάξει, εντάξει, μη φοβάσαι... Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελού του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Αν βρισκότανε λέει...

Ευτυχώς σου λέω που έμαθα μερικά χρήσιμα πραματάκια. Να μαζεύω, ας πούμε, πολύχρωμα χαρτάκια και να βάζω ουρές στα όνειρά μου.

Κάνει τόση παγωνιά! Κι αυτή η ψυχή μου, τι μανία! Να θέλει να ρίχνει τα όνειρά της στη φωτιά για να ζεσταθεί...

Ευτυχώς που ξέχασε η αυγή όλα τα χρώματά της στην ψυχή μου. Έτσι δε φοβάμαι πια όταν σκοτεινιάζει.

Αλκυόνη Παπαδάκη

3 σχόλια:

anatolh είπε...

Ποτέ μη σκεφτείς ότι σκοτεινιάζει.
Έχεις κάτι που λίγοι μπορούν είτε να γράψουν είτε να καταλάβουν...Την ποίηση.
Καλά να περνάς

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

θα το πω κι από εδώ.

Να μη φοβάσαι γιατί καθώς ξημερώνει είναι γεμάτη από χαρτάκια όνειρα η ψυχή, κι όσο θα παγώνει ο καιρός εκείνη θα ζεσταίνεται.
Θα παίρνει τις μέρες που φυσάει να πετάς ψηλά τους αητούς σου κι αν τύχει στην άκρη τ’ ουρανού σου και συναντήσει κάποιον άγγελο πάρε το σχήμα του χαμόγελου του με τα δικά σου χείλη και φύλαξε το καλά.
Ίσως και να είναι ο τελευταίος που έμεινε στον κόσμο…

elenitheof είπε...

Ανατολή, είναι σωστό αυτό που γράφεις.Η ποίηση είναι μεγάλη παρηγοριά όταν πονάμε. Καλημέρα.

Ιωάννη, πολύ χαίρομαι που ήρθες και εδώ και μου έγραψες σχόλιο.Με παρηγορούν τα λόγια σου.
Η Αλκυόνη με εκφράζει και με συγκινεί τόσο που κλαίω όταν τη διαβάζω. Καλημέρα.