9.9.07

Αξίζει να πεθαίνεις για ένα όνειρο;


Έχει ψοφήσει ένα περιστέρι απ’ τ’ απόγευμα
κάτω απ’ το μπαλκόνι μου
και βρωμάει
μυρίζει απαίσια η νεκρή σάρκα του

όση έμεινε δηλαδή
γιατί το υπόλοιπο σώμα
φρόντισαν να το ξεσκίσουν οι γάτες
πριν πέσει ο ήλιος

κι έτσι όπως είναι αναποδογυρισμένο
με ανοικτές τις φτερούγες του
ανάσκελα με το κεφάλι του παγωμένο
μέσα στη νύχτα
πλάι στο δέντρο του κήπου μας

σου δίνει την αίσθηση
πως πέθανε ως θριαμβευτής
με την ελπίδα της φυγής και της ελευθερίας
ζωγραφισμένη στο ράμφος του.

Αύριο θα μυρίζει ακόμα χειρότερα
θα το έχουν αποτελειώσει τα αρπακτικά
πριν προλάβει να ξημερώσει.

Αξίζει να πεθαίνεις για ένα όνειρο;

~~~

Κι αν είμαι εδώ, μ’ ακούει κανείς;
κανείς δεν ακούει
αν κλαίω, αν γελάω
αν φταίω, αν πονάω
κι αν κρύβω τον πόνο μου
μόνο μου

κι αν πέφτει τις νύχτες, το δάκρυ
κανείς δε το βλέπει
κανείς δεν υπάρχει
μετά από σένα, κανείς

μορφή μου, τις νύχτες
θυμάται η αγάπη
πως τάχα υπάρχει
πως κάπου φωλιάζει και κρύβεται
ένα του πόθου κομμάτι

που έμεινε σ’ ένα
παγκάκι του πάρκου
φιλί παινεμένο, πνοή του θανάτου
και γλύφει τα μέρη
που οι δυο μας μαζί
προχωρήσαμε

ποιος τάχα να ξέρει
σε τούτα τα μέρη
που εμείς χέρι-χέρι βαδίσαμε

ποιος τάχα να ξέρει
του πάθους τ’ αγέρι
κι οι δυο, αν αντάμα φυσήξαμε;

μορφή μου, τις νύχτες
θυμάται η αγάπη
πως κάπου φωλιάζει και κρύβεται
του έρωτα άσπρο, λευκό περιστέρι

ποιος τάχα να ξέρει
πως τώρα θα φέρει
στο ράμφος κρατώντας
τα άσπρα, λευκά όνειρά μας
που οι δυο μας, αντάμα τα χτίσαμε;


γιώργος_κ

4 σχόλια:

elenitheof είπε...

Χτίσε ξανά τα όνειρά σου ακόμα κι αν σου τα γκρεμίσουν.
Κάνε υπομονή και κάποτε θα πραγματοποιηθούν.
Τα δάκρυα της λύπης σου θα γίνουν δάκρυα χαράς.
Φιλάκια, γλυκιέ μου Γιωργάκη!

Mist είπε...

Αρκεί να μην το προσπεράσεις, κι αν το δάκρυ για εκείνο κυλίσει, κι αν ο πόθος το κορμί ταλαντεύσει...
ίσως ο θάνατος ντραπεί και φύγει.

Γράφεις εξ' ίσου όμορφα, και δεν είναι μια απλή ανταπόδωση φιλοφρόνισης, είναι αλήθινό.

Καλή σου εβδομάδα, κι ένα όμορφο πρωινό.

Sakis είπε...

Χαίρομαι που σε διαβάζω κι από 'δω, Γιώργο! Εκείνο που πέρασε περίπου απαρατήρητο από τους πολλούς, εσύ το έκανες ποίημα - ράπισμα ηχηρό στην αδιαφορία τους: καθόλου δεν εκπλήσσομαι! ;-)

NIEMANDSROSE είπε...

Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου ονειρεύτηκα πολύ έτσι ξέχασα να ζήσω.

Τάσος Λειβαδίτης