3.11.07

Η ζωή μας


Η ζωή μας είναι, ένα μπουκάλι με πετρέλαιο
που το πίνουμε γουλιά-γουλιά τις νύχτες, με πασατέμπο
στάλα τη στάλα το πίνουμε, στο μπαλκόνι μονάχοι
κοιτάζοντας τα νυχτοπούλια στο ύπαιθρο
κι ύστερα δίνουμε μια, με τον αναπτήρα
και του βάζουμε φωτιά να γίνει πυροτέχνημα
η ζωή μας είναι ένα ρέμα δίχως τρεχούμενο νερό
ένα ξερό ποτάμι είναι η ζωή, που τρέχει ο αγέρας
εκεί που κατουράνε ζώα είναι η ψυχή μας
εκεί που αυτοκτονούνε οι αυτόχειρες παρθένοι
εκεί που μόλις πέσει ο ήλιος ανάποδα
μαζεύονται τα σκουπιδιάρικα αντάμα
με τ’ αποφάγια, απ’ τα πλουσιόσπιτα των Αθηνών
εκεί κοιμόμαστε και ξυπνάμε κι ονειρευόμαστε
εκεί μαθαίνουμε για τον έρωτα, μέσα σε γκρεμούς
που με την πρώτη στραβοτιμονιά μας φεύγει το τιμόνι
απ’ τα χέρια και πέφτουμε, ολοένα πέφτουμε
η ζωή μας ειν’ ένα δυστύχημα με το αυτοκίνητο
που καρφώνεται απάνω σε μια μάντρα με περικοκλάδες
που καρφώνεται στα σίδερα της Εθνικής
και γίνονται ένα με τον άνθρωπο
μέσα στα αίματα είναι πάντα η ζωή μας
σε διαδρόμους νοσοκομείων, ανάμεσα στα ράντζα
και σε ορούς καρφωμένους στα χέρια ερωτευμένων
μια σφαίρα είναι η ζωή μας που πετάγεται τη νύχτα
από ‘να όπλο και σφηνώνεται στον εγκέφαλο
κι άλλες φορές ένα πιάτο δηλητήριο
γαρνιρισμένο με σως, από χάπια για τα νεύρα
και καθαρό οινόπνευμα
ένα κρεβάτι από πάγο ειν’ η ζωή μας, τις μέρες
που κάθε τόσο λιώνει στάλα τη στάλα
στο πήγαιν’ έλα, όπως λιώνουν οι σόλες μας
σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, φαρμακείο για τα χάπια
δουλειά για την αποτοξίνωση, σπίτι
για τον γαμημένο τον ύπνο μας μπροστά στην tv
ένα σπίρτο κι η αγάπη μας, που πήρε φωτιά
έλα σβήστο, θέλω να κοιμηθούμε. Η ζωή μας

γιώργος_κ

4 σχόλια:

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ είπε...

Γιώργο, επειδή πολλά και με πολλούς τρόπους γράφεις, εγώ σου λέω πως αυτό το ποίημα είναι η φωνή σου, που μένει κάπως συγκαταβατικά ακάλυπτη σε άλλες περιπτώσεις. Εδώ έχεις ένα ποτάμι αγριεμένο και το ελέγχεις εξαιρετικά, ώσπου να γίνει οργιαστικός ρυθμός, απόλυτα ταιριαστός με το θέμα. Αυτά για την τέχνη και την τεχνική. Για την ουσία. Ω, διάολε, έτσι είναι η ζωή μας.

Γιωργος_Κ είπε...

Έτσι είναι η ζωή μας κύριε Μπλάνα, συμφωνώ και ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σας, όμως αν παρουσιάσω το συγκεκριμένο ποίημα σε κάποιο λογοτεχνικό διαγωνισμό, μόνο και μόνο για τις λέξεις "κατουράνε" και "γαμημένο", θα 'χω να φάω ντομάτες! χαχα :)
Να έχετε ένα καλό απόγευμα!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ είπε...

Ποιος παίρνει στα σοβαρά τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, αγαπητέ μου γιώργο. Οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί είναι μαλακίες (Θουκυδίδου: Ιστορίαι, Β, 35). Η ποίηση υπάρχει ανάμεσά μας το ελάχιστο 5.000 χρόνια (Γιλγαμές). Οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί όχι περισσότερο από 250 και παράγουν τομαλτοποτό με τον οποίο δεν μπορείς ούτε μια μακαρονάδα της προκοπής να φτιάξεις.

Γιωργος_Κ είπε...

Και πάλι σωστός! :)