5.12.15



Αιμόφυρτα πτύελα
~~~
Πολλές φορές, αδειάζοντας τις σκέψεις μου στο πάτωμα
κοιτάζω πίσω τα κομμάτια μου που άφηκα ή τα λόγια μου που πήραν
κι εμπρός σα να μιλάω σε τοίχο, συνεχίζω...

πολλές οι εργατοώρες μου που ξόδεψα σε κούφια ντέφια
πολλοί οι άνθρωποι λοιπόν, που αφουγκράστηκα
και άλλοι τόσοι, όσοι στο τέλος με ξεπούλησαν...

- ...βρείτε μου το κουράγιο για να προχωρήσω! -

σκεπτόμενος τις αφορμές που στάθηκαν να προκαλέσουν τέτοια πλήξη
λέω πως ευθύνομαι εν τελει, ε! και συνεχίζω
κι αναλαμβάνω υπεύθυνα ό,τι ορίζει ο νόμος για συνέπειες
κι αναλαμβάνω να ξοδέψω μια στερνή ελπίδα
να την κάνω άλογο, να τρέξει με ορμή στους πεδινούς αγρούς για να προλάβει
τα φετινά Χριστούγεννα ...πριν να αλλάξει ο χρόνος
ως αφορμή κι αφετηρία ενός καινούργιου κόσμου-απόκοσμου
κι απόμακρου, που αγγίζεις ως συνήθως με το θάνατο ...

θα έλεγε κανείς, ως πέφτοντας σε κώμα
και κείτεσαι ωχρός, ακούνητος μ' αγιάτρευτη πληγή στα σωθικά
γιατί, ποιος άλλωστε να σου προβλέψει το "αύριο"
να ομολογήσει ευθύς το σαλεμένο "τώρα";

- και τις μεγάλες αποφάσεις σου, άραγε, με ποιον να τις μοιράσεις; -
εμείς, που ξοδευτήκαμε σε ατέρμονες υποσχέσεις
σ' ανηλεείς καθάριους πόθους, θέλοντας να πνιγούμε
"αύριο" που θα' ρθουν κι άλλα μαζεμένα...

ξέρετε... νόμιζα πως θα προλάβω να τα ζήσω όλα
εν μια νυχτί, σαν μια αστραπή, μία τεράστια φτερούγα να αρπάξω
για μια στιγμή, με μια κραυγή, να πω πως πρόλαβα ή έστω προσπάθησα
ίσως μετάνιωσα, να πω ότι πρόλαβα να συνηθίσω τούτο τον απαίσιο κόσμο
να πορευτώ, ίσως με ασφάλεια κι άλλοτε πάλι να διστάσω
σε μια τεράστια φτερούγα, να σκαρφαλώσω να σε φτάσω!

μα να, διστάζω από αυτοεκτίμηση μηδαμινή
κι όλα φαντάζουν μάταια σε μια αδειανή ανάγκη...
καθώς τα πάντα μάταια, αδύνατα κι ανέλπιστα, φαντάζουν
κι ίσως με φόρα μια στιγμή, με μια κραυγή, σαν μια αστραπή
να ιχνηλατίσω ψηλαφίζοντας το γυναικείο κορμί
καθώς αγνώστων παραδείσων χάρτες, έμαθα να σχεδιάζω...

έτσι οι μέρες περνούν, καθώς ο βιαστικός καιρός αργοκυλάει...
κι η σιωπηλή βροχή τρίζει τα τζάμια μου
μ' ένα "γιατί" ζωγραφισμένο στο ντουβάρι μου
κι ένα χαρτί που μούσκεψε απ' το κλάμα, η ζωή μας!

τέσσερις τοίχοι μας χωρίζουν απ' το άπιαστο
κι από το απρόσμενο, μια δρασκελιά κι ένα χαμόγελο
σ' ένα κουτί φυλακισμένο το κορμί μας παραμένει
να πατάει "enter", εδώ που χρόνια κατοικεί φυλακισμένη η ψυχούλα μας...

ίσως απ' όταν στέρεψε κι η τελευταία ελπίδα
κι από τα χρήματα που έμειναν στην τσέπη, έμεινε η ανάγκη να κλειστούμε
μα δες, έξω ο ήλιος γιορτινός στο φως που ανατέλλει
δροσοτιτίβισμα καλύπτει τις πνοές μας
στο φως του πρωινού αγαλλιάζουνε τα μίση
στα τζάμια έχει μείνει μια ιστορία να θυμίζει
ζωγραφισμένη από υγρασία κι απ' τη σκόνη...

μας πνίξαν οι ατέρμονες ιδέες μας και σε κουβάρια μας δέσανε τα λόγια
- να μετανιώσουμε λοιπόν τα περισσότερα -
και τα λιγότερα ας πέσουνε στο έδαφος να γίνουνε λουλούδια
έτσι κι αλλιώς, αμέτρητες φορές πατήθηκαν
στρωμένα πάνω σε χιλιόμετρα αποστάσεων
που τελικά αναρωτιέμαι και ο ίδιος αν υπήρξα μέρος...
- ίσως να ξύπνησα από όνειρο -

καληνύχτα !


Γιώργος Κ.

12.10.15


ΕΓΩ !

...κι έμειναν όλα νεκρά, εκεί στιβαγμένα, στο κουτάκι των αναμνήσεων...
όχι, ψέματα, όχι νεκρά! Εκεί μέσα κατοικούν και ζούνε ακόμα οι μνήμες
παλιές, λησμονημένες φωτογραφίες που ξεπετάγονται ξαφνικά στην επιφάνεια, σαν πας να ανοίξεις το κουτί!
..μα και στίχοι, και αφιερώσεις
το παρελθόν ξεπετάγεται τρανό, έτοιμο να σε κατασπαράξει σαν ύαινα
οι μνήμες, χαραγμένες στα πιο απρόσιτα εγκεφαλικά κύτταρα
εκείνα που δεν πρόλαβαν ακόμα να καούν (ίσως και να μην σβήσουν ποτέ)
...ίσως εκείνα που θα καούν τελευταία γιατί ασκήθηκαν στο παιχνίδι του έρωτα και γίνανε πρωταθλητές
για ‘κείνα μιλάω, που σκίρτησαν από λαχτάρα να σ’ έχουν και μπλέχτηκαν σ’ ένα ατέρμονο ερωτικό παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς μας
οι στίχοι με περικύκλωσαν κι απόψε, και οι μελωδίες
και στο τέλος έβαλα τα κλάματα, σαν παιδί, από φόβο και αντίδραση στο θάνατό μου
βαρέθηκα να σπάω την καρδιά μου κάθε τόσο σε κομμάτια, κι έτσι ξεσπάω λίγο-λίγο με άλλους τρόπους ...
σκίζομαι, ψυχορραγώ, αναπολώ και ουρλιάζομαι (αμίλητος) να νιώσω λίγο ζωντανός εδώ πέρα, περιμένωντας το τίποτα
στέρεψε κι η τελευταία νότα του τραγουδιού μου, η μελωδία γαμήθηκε κι εγώ έμεινα μαλάκας να χαϊδεύω ένα μάτσο πούπουλα για να νιώθω ότι κάτι προσφέρω
κι η ανταμοιβή μου μια πικρία, να μου κάθεται αχώνευτη στο στομάχι
κι όλα μου φαίνονται πεζά κι αναρωτιέμαι μήπως πέθανα, μπας και ζήσω λίγη ακόμα περιπέτεια ...
εγώ τουλάχιστον υπέφερα, πάλεψα, λύγισα, άντεξα ...
ε, και φαίνεται στο τέλος πως ξεχάστηκα ... ΕΓΩ !
κάτι έντονους πονοκεφάλους έχω, ρίγη, πτώση πίεσης κι άλλοτε βράζει το αίμα μου και θέλω να τα σπάσω όλα εδώ μέσα, γιατί βαρέθηκα να σπάζει κάθε τόσο σε κομμάτια ο εαυτός μου...
άντεξα τ’ απολειφάδια του έρωτα που παραμείναν στην καρδιά μου κι ακόμα σου χαϊδεύω τα μαλλιά, λέγοντάς σου καληνύχτα, κι ας λείπεις...
τουλάχιστον τώρα νιώθω κάτι, ακόμα ...


Γιώργος_Κ

26.9.15

Προσωπογραφία ή 40 πράγματα που ίσως θέλατε να μάθετε για μένα



(...κοινώς,
σκοτώνοντας την ώρα μου!)


1.
Είμαι γενικά πολύ ανεκτικός και ευαίσθητος τύπος. Κλαίω εύκολα, συγκινούμαι,
παθιάζομαι, δίνομαι σε ό,τι κάνω, γι’αυτό και μου είναι δύσκολο να ξεπεράσω
χωρισμούς, αποχωρισμούς από ανθρώπους ή άλλα όντα...


2.
υποφέρω χρόνια από ενοχλήσεις στο στομάχι, παρ’όλα αυτά μπορώ και «ταράζω» τους
καφέδες. Είμαι εθισμένος και δεν μ’ ενοχλούν.


3.
τα προβλήματα υγείας χρόνο με τον χρόνο αυξάνονται, αλλά αυτά που με
προβληματίζουν περισσότερο είναι τα χρόνια ψυχολογικά, διάφοροι ψυχολογικοί
παράγοντες που με ρίχνουν... πιστεύω ότι όλα ξεκινούν απ’ το αν έχεις καλή
ψυχική υγεία. Μετά όλα τ’ άλλα έρχονται μόνα τους...


4.
ζηλεύω πολλούς και πολλά και πολλούς από εσάς, για τον τρόπο που χαίρεστε τη
ζωή σας. Ποτέ δεν ζήλεψα τα χρήματα ή τον πλούτο, παρά μόνο τον τρόπο ζωής σας,
γιατί θα ήθελα να ήμουν στη θέση σας, ενώ δεν μπορώ να το κάνω...


5.
είμαι γενικά, κλειστό και αντικοινωνικό άτομο πια, κλείνομαι σ’ ένα χώρο
(μέρες, έχει τύχει και πάνω από εβδομάδα) και σκέφτομαι τα δικά μου, μακριά από
όλους.


6.
ένα από τα ταλέντα του χαρακτήρα μου είναι να πλάθω συναισθηματικούς κόσμους με
στίχους. Γι’αυτό μπορώ να πω πως είμαι περήφανος.


7.
είμαι τελειομανής μέχρι αηδίας και είμαι περήφανος γι’αυτό! Παρ’ όλα αυτά,
άφησα στη μέση όλες μου τις σπουδές όταν υπήρχε η δυνατότητα και δεν κατάφερα
τελικά να εξειδικευτώ σε έναν τομέα. Γι’αυτό έχω μετανοιώσει.


8.
πιστεύω ότι το εκπληκτικότερο μουσικό δημιούργημα παγκοσμίως είναι η Carmen του
...Bizet, βεβαίως, βεβαίως...(παίζει να το έχω σε περισσότερες από 15
εκτελέσεις, σε όλα τα μέσα!)


9.
είμαι περήφανος για τη δισκοθήκη μου (...αλλά και την βιβλιοθήκη μου!)


10.
μου αρέσει να ακούω μουσική και να διαβάζω κείμενα και άρθρα που με ταξιδεύουν
και μου ανοίγουν τους πνευματικούς μου ορίζοντες.


11.
τρομάζω εύκολα με οτιδήποτε ...


12.
αγαπώ όλα τα ζώα (εκτός από κάποια έντομα) ...με τους ανθρώπους έχω ένα
θεματάκι!


13.
έχω ελάχιστους φίλους και πολλούς γνωστούς. Θα ήθελα κι άλλους...


14.
δεν ξέρω να μαγειρεύω ούτε ομελέτα!


15.
έχω κάνει ταξίδια με ΚΤΕΛ και με το αυτοκίνητο. Τα πιο αξέχαστα έγιναν με την
μία και μοναδική σχέση που είχα ...αντιπαθώ τα καράβια και δεν μπαίνω σε
αεροπλάνο.


16.
δεν τα πάω καθόλου καλά με τους αριθμούς, τις πράξεις και γενικά τα μαθηματικά.
Ίσως γι’αυτό το ταμείο να είναι πάντα ...μείον!


17.
το δωμάτιό μου είναι γεμάτο από βιβλία, περιοδικά, χάρτες, δίσκους, cd, σκόνη,
πούπουλα από τα τσουλούφια και ...είμαι δεμένος με όλα.Με τους ανθρώπους
δένομαι δύσκολα γιατί όπως είπαμε και πριν, έχω ένα θεματάκι!


18.
...με πειράζει σε όλες τις μορφές της, η μέντα, εκτός από τις τσίχλες!


19.
έχω φωτογραφική μνήμη και θυμάμαι πράγματα και καταστάσεις από πολύ μικρός.
Αυτά δύσκολα σβήνονται ή ξεχνιούνται. Γενικά έχω πληγωθεί από ανθρώπους.


20.
μου λείπει το ερωτικό και σεξουαλικό στοιχείο στη ζωή μου. Θα το ήθελα!


21.
στο σπίτι κυκλοφορώ ξυπόλυτος και συνέχεια κάνω κάτι, ακόμα και με 40 πυρετό.


22.
έχω τεράστια υπομονή, αλλά μην μου πατήσεις τον κάλο! Γίνομαι Τούρκος...(βλέπε
...Χαρούν!)


23.
αγαπημένο βιβλίο από παιδί, ο Δον Κιχώτης, του Θερβάντες. Αυτός ο παρεξηγημένος
ιππότης που πέρασε τόσα και τόσα (έστω και στη φαντασία του) μου έγινε η
μεγαλύτερή μου συμπάθεια !


24.
μου αρέσουν οι ταινίες τρόμου και τα θρίλερ, κυρίως αυτά που βασίζονται είτε σε
αληθινά, είτε σε αληθοφανή περιστατικά και γεγονότα.


25.
πιστεύω ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αλλά και όλες αυτές τις θεωρίες που
στηρίζουν ότι υπάρχουν ψυχές και πνεύματα και στοιχειά, ανάμεσά μας!


26.
αν είχα κερδίσει πολλά λεφτά, σίγουρα δε θα ήμουν πλέον στην Ελλάδα. Αυτός ο
τόπος δεν σώζεται με τίποτα. Εγώ πλέον τα σιχάθηκα όλα...


27.
μην πιστεύετε ότι θα’ρθουν καλύτερες μέρες. Είμαι απαισιόδοξος. Προς το
χειρότερο πάμε...


28.
έχω μετανοιώσει που δεν προσπάθησα περισσότερο να αλλάξω πράγματα και
καταστάσεις με δυσάρεστες εξελίξεις στη ζωή μου. Η ζωή τελικά είναι αγώνας για
ό,τι κάνεις...


29.
έχω αλλάξει περισσότερα από 10 επαγγέλματα και ειδικότητες μέχρι στιγμής, με τα
οποία καταπιάστηκα ελάχιστο χρόνο, είτε για να καλύψω τα έξοδά μου, είτε για να
καλύψω τον ελεύθερο χρόνο μου. Σίγουρα, δεν εξειδικεύτηκα κάπου...


30.
το ταμείο είναι ...μείον! σας το’πα;;; (επίσημα πτώχευσα από το 1ο μνημόνιο!)


31.
πάντα ήθελα ένα καλό και ακριβό πικάπ, με εξειδικευμένες ρυθμίσεις στον βραχίονα...
αλλά θα περιμένει μέχρι την επόμενη ζωή αυτό!


32.
είμαι εθισμένος στον καπνό. Αυτή τη μυρουδιά δε θα μπορέσω ποτέ να τη βγάλω από
πάνω μου (...κι ούτε θέλω είναι αλήθεια!). Δε θα μπορέσω ποτέ να την ξεπεράσω
σαν μυρουδιά ...είναι πραγματικός εθισμός...


33.
με τον Τσουλουφάκο θα γεράσουμε παρέα. Δύο φορές το’σκασε και πήγε κι έκανε
βόλτα στον κήπο, κι ύστερα γύρισε πάλι μόνος του... αδυναμίες που δεν
κρύβονται!


34.
(σκέφτομαι και γράφω, όσο ο υπολογιστής μου κατεβάζει ενημερώσεις, γιατί μου
την έχει βιδώσει αυτή η αργοπορία. Μα 300 ενημερώσεις;;; Έλεος!)


35.
με την πρώτη ευκαιρία φεύγω για το πιο μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο (εκτός
Ελλάδας φυσικά). Δίπλα σε παραλία θα είμαι, όσοι πιστοί, προσέλθετε !


36.
απεχθάνομαι τον χορό !!!!


37.
ο κάδος σκουπιδιών μου στον χώρο μου, αποτελείται από: 80% χαρτί υγείας που
περιέχει καθαρισμένες ακαθαρσίες πτηνών, 10% υπολείμματα από σπόρους των
απορρίμματα !
πτηνών, 5% τρίχες μου (γιατί μαδάω!) και πούπουλα των πτηνών, και 5% άλλα


38.
λατρεύω τη θάλασσα, τη μυρουδιά, την αλμύρα και την ηρεμία που σου προκαλεί.
Θα’θελα να έμενα μόνιμα δίπλα της ...χωρίς απαραίτητα να κολυμπάω κι όλας!


39.
είμαι περήφανος για τους στίχους μου και τα γραπτά μου, κι ας μην εκδόθηκαν ή
μελοποιήθηκαν ποτέ! Στην επόμενη ζωή κι αυτά ...


40.
Α! Είμαι και τριχωτούλης! Σας το’πα;;; Αν δείτε κάπου, κάποτε ένα αρκουδάκι
στην παραλία, μην τρομάξετε ...εγώ θα’μαι !!!! χιχιχιχι


Τσα!

16.8.15

Αγνό τριαντάφυλλο…





Αγνό ευπροσήγορο τριαντάφυλλο,
Αναμμένο μες την πορσελάνη του ανθοδοχείου,
Σώμα ταξιδεμένο στην ακραία ταπεινή γωνία της καρδιάς μου,
Μαγικό δώρο, κάνω ό,τι κάνω και για μένα υπάρχεις, για μένα μελωδείς

Πάλι και πάλι. Από εκείνα που σε ήξερα τα αρώματα, από εκείνη την ερωτική νύχτα που ήρθες
Στολίζοντας την κοπέλα μου με το εύγλωττο μύρο σου- σεπτό
Και αναλλοίωτο, έξω απ' τον χρόνο, στην μακρινή γειτονιά
Μιας αγρύπνιας μου όπου πασχίζω με τα δάκρυα και τα φιλιά σου ν' αναστήσω
Ενός ποιήματος την άπεφθη μορφή..

8.8.15




Τσάι Raspberry

~~~

κάτι δύσκολα Σαββατόβραδα, να, σαν και τούτο...
με το που ξυπνήσω, πετάγομαι απ’ ευθείας στο ψυγείο
και πέφτω με τα μούτρα, στα γλυκά με τη σοκολάτα

άλλοτε πάλι, μεθυσμένοι απ’ τα φιλιά
πίναμε παγωμένο τσάι raspberry, με μπόλικα παγάκια
μασουλώντας τα, αραγμένοι στους εκεί έξω
ατελείωτους καναπέδες της ανεμελιάς...

και τίποτα, ποτέ, δεν μας έφτανε να μεθύσουμε

πέντε τσιγάρα δρόμος η απόσταση
κάτω Κηφισιά - νέα Ερυθραία, με τα πόδια
γεμάτες οι τσέπες πάντα, με αντιπυρετικά
και φάρμακα για το στομάχι και την πίκρα

τρία τσιγάρα δρόμος η απόσταση
μέχρι να ξαναρθώ στο σπίτι σου
με αυτοκίνητο. Δύσκολα Σαββατόβραδα
μας κρατούν φυλακισμένους στις αναμνήσεις...

πουλιά έχουνε γίνει οι ελπίδες μας, τις χάσαμε
φτερά έχουνε βγάλει τα όνειρά μας και πετάξαν
καπνοί, κοίτα! κατάντησαν οι κόποι μας
τσιγάρα που φουμάραμε και πάνε...

αμέτρητες οι γόπες στο σταχτοδοχείο της αναμονής
για έναν καινούργιο κόσμο που ποθήσαμε

κι αυτός, στρωμένος με πατημένες υποσχέσεις
για το αύριο. - Ζωή μου -



Γιώργος_Κ

1.8.15

Πελώριο απολιθωμένο καλοκαίρι!







Διάφανη ιερή γαλήνη του Σαββάτου.
Ο Αύγουστος απλώνει τα πλοκάμια του
μες την αυγή και η ζωή
είναι σεμνή και διατρανώνεται
κάτω από τον έναστρο θόλο.

Ξύπνημα ήρεμο γλυκό,
στην ζέστα του καλοκαιριού που μεγαλώνει.
Τα άστρα έπεσαν μέσα στα χέρια μου, όλα ανάβουν
και σβήνουνε ευτυχισμένα.

Το τριαντάφυλλο με την οξύνοια των μίσχων του γελά
αφήνοντας τα πέταλά του να ιερουργούνε.
Αδιάκοπα κελαηδίσματα, ορχήστρα μυστική που
με τον χρόνο αντιπαραβάλει.

Στήσε αυτί και άκου:
η μέρα απορρέει από το μηδέν του χρόνου της και
ξαφνιάζει ευχάριστα αυτή η αριθμητική
των τζιτζικιών που ψάλλουν.

Πελώριο απολιθωμένο καλοκαίρι!

19.7.15






Η δηθενιά του «εγώ» (ή μαύρη πέτρα)

~~~~

Φλαμένκο χορεύουνε απόψε οι αναμνήσεις
πάνω σε αλαφιασμένα σύγνεφα
φυσάει ακόμα ένα αεράκι δροσερό πάνω στα χείλη μου
και πάνω στα μαλλιά μου, σα να με χαϊδεύει
- η τελευταία γεύση του φιλιού που θυμίζει προδοσία -

ως με προδώσανε πολλοί, αιδώς και κάκιστα
ή άλλοι που χρίζαν δικοί μου άνθρωποι, λέει
η ίδια η ζωή με πρόδωσε γυρνώντας μου τον κόσμο ανάποδα
και από πίσω να μ’ακολουθούν κάτι βαλίτσες
ξεχασμένες από κάποια ξενοδοχεία

τιγκάρανε με αναμνήσεις και ερωτικά εφόδια
που μείνανε κλεισμένα εκεί μέσα να σαπίζουν
μαζί με κάτι προφυλακτικά και φάρμακα ληγμένα
το δήθεν, το τυχαίο, οι ελπίδες μου, τα βότσαλα
βαρύναν απ’ του βαρυσήμαντου φευγιού τα άυλα πρωτεία
- και ουδείς μπορεί στερνά να τις σηκώσει -

κι εμείς που ξοδευτήκαμε σε ατέρμονες υποσχέσεις
σ’ ανηλεείς καθάριους πόθους θέλοντας να πνιγούμε
αύριο θα μας λυπούνται που αγαπήσαμε
κι απ’ αύριο που θα ‘μαστε στο πεζοδρόμιο
ή μετρώντας τα χιλιόμετρα, στο δρόμο για τα ξένα
ίσια θα κοιταχτούμε για να συγκρίνουμε τ’ αρχίδια μας
να δούμε ποιος τα κότσια έχει για να πάει πιο πέρα

πέρα απ’ τα γνωστά καπιταλιστικά προάστια των Αθηνών
πιο μακριά απ’ την Πεντέλη, τη Δροσιά, τη Νέα Μάκρη
πιο πάνω κι απ’ την Πάρνηθα, το Πόρτο Ράφτη και τη Βάρκιζα
ακόμα παραπέρα κι απ’ το Σούνιο θα μετρηθούμε

ίσως κοντά στη Νέα Κηφισιά να ανταμώσουμε
και στα πλακόστρωτα στενά του Αμαρουσίου να βρεθούμε
και κλασικά, βήμα το βήμα, θα μετρήσουμε
την Τατοϊου πάνω κάτω και πέρα δώθε τη λεωφόρο Κηφισίας
ώσπου στερνά να ξεχαστούμε...

~~~

συλλέγω τώρα ξεχασμένες αποδείξεις πενιχρής αξίας
ταυτόχρονα συγγράφω εκ νέου το λιτό βιογραφικό μου
στο πλάι υπάρχει χώρος για ένα νέο Ευρωπαϊκό δελτίον ταυτότητος
και για ένα διαβατήριο που θα με πάει στα ξένα

τα λόγια μου ξοδεύτηκαν σε ανούσια και σκάρτα
μέχρι την τελευταία σταγόνα σάλιου μου στο γράμμα
βαρύνανε οι πλάτες μου με μπόσικα καλώδια
για να τραβώ τις ουτοπίες μου και τα όνειρα, συνάμα

σαράντα χρόνια μάζευα λοιπόν, τούτες τις αποδείξεις
και τώρα που η οργή μου ξεχειλίζει από τα μάτια
λέω να μην προδώσω τις αρχές που με προδώσανε...

βουτήξαμε σε μια λεκάνη με σκατά και πήξαμε στη μαλακία
μια βουλιαγμένη πόρτα έχει μείνει να το λέει
πως μεταφέρονται ακόμα σ’ ένα όχημα οι μνήμες
μια επανάσταση παιδιάστικη κι ένα πτυχίο στον τοίχο
μια αλησμόνητη χορταστική πίτσα η αγκαλιά μας
να μαρτυρούν πως ήμασταν κομμάτι από ένα στίχο
ενός ερωτικού ρεφρέν που γίνηκε τραγούδι

- κι απ’ έξω, απ’ έξω, μία τεράστια πούτσα
να καρτεράει να μπει στον κώλο μας -
γιατί τα όμορφα, ως όμορφα, κάποτε τελειώνουν

τώρα που θα στερέψουν και τα όνειρα
- γιατί το δάκρυ έχει στερέψει μήνες τώρα -
να δω τι θα’ χουμε αμανάτι για να πορευτούμε

δημιουργήσαμε, που λέτε, μια κοινωνία δίχως μητέρα και πατέρα
μονάχοι πορευόμαστε με βάρκα την ελπίδα
το σπίτι μας, πλάι στα παγκάκια που κοιμόμαστε
και κάπου εκεί στο πάρκο, ψάχνουμε για την κρυφή ελπίδα
γράφοντας, παρ’ όλα αυτά, ωραία ποιήματα...

κι αφού αγανακτήσαμε και κοιμηθήκαμε στο δρόμο
ξυπνήσαμε χαράματα και μουλιασμένοι από υγρασία
ζέψαμε και τις βαλίτσες μας στον ώμο να τραβάμε
φορτώσαμε και στο ποδήλατο λίγο κουράγιο να υπάρχει
μαλώσαμε και αρπαχτήκαμε πολλάκις σε Ραφήνα και Θησείο
- μπουρδέλο η κατάσταση, μια μπρος, μια πίσω, μια ζέστη και μια κρύο -
προπάντων ο εγωϊσμός και εν μέσω βιαστικών αποφάσεων
για τη μετέπειτα ζωή μας...
φτάσαμε εδώ που καταλήξαμε

ενώ αχνοφαίνεται στο βάθος μια ατέρμονη πικρία
για όλα εκείνα που δεν πρόφτασαν να γίνουν...

κι εμείς που ξοδευτήκαμε σε ατέρμονες υποσχέσεις
σ’ ανηλεείς καθάριους πόθους θέλοντας να πνιγούμε
αύριο θα μας λυπούνται που αγαπήσαμε
κι απ’ αύριο που θα ‘μαστε στο πεζοδρόμιο
ή μετρώντας τα χιλιόμετρα, στο δρόμο για τα ξένα
ίσια θα κοιταχτούμε για να συγκρίνουμε τ’ αρχίδια μας
να δούμε ποιος τα κότσια έχει για να πάει πιο πέρα

όσο οι βαλίτσες τούτες θα περιμένουν κάποιον να τις μεταφέρει...

~~~

Γιώργος_Κ

28.6.15

Είπα να ζήσω λευκά και έγινα θεέ μου κατακόκκινος!








Συμβαίνω: όπως συμβαίνουν τα πράγματα- συμβαίνω.


Έχω μοίρα φθοράς.


Κατανοώ και απελπίζομαι. Κι αν


Μπορέσω να αυτοχρησιμοποιηθώ προς τέρψιν


Εμού του ιδίου


Ίσως μείνει ένα ατελέσφορο κάτι


Που δεν μου ανήκει


Περισσότερο απ' ότι αυτός ο άχροος στίχος


Που καλπάζει


Στ' αυτιά μου φαιδρά.


Είπα να ζήσω λευκά και έγινα θεέ μου κατακόκκινος!






14.8.2010

27.6.15



ΟΧΙ

~~~

Με συγχωρείτε, λύγισα
καθούμενος σε τούτα εδώ τ’ αγκάθια, αποκοιμήθηκα
κι αναρωτιέμαι με τη γεύση των δακρύων
τι επιτέλους αποκόμισα...

- τι γεύτηκα λοιπόν, τι γνώρισα, τι είδα
τι έζησα, με τι μαγεύτηκα, τι πήρα, τι μου δώσαν; -

γεύτηκα τα πρωτόγνωρα ερωτικά φιλιά
που στάζαν υποσχέσεις για παντοτινή αγάπη
(και έμαθα να μην πιστεύω ούτε λέξη τους)
γνωρίζοντας παράλληλα πως να μοιράζω τον εαυτό μου

τον μοίρασα στα τέσσερα, στα δύο, στα οκτώ
τον μοίρασα σα το ψωμί σε φέτες κι από λίγο
εγώ που με χαλάλησα με τον καιρό
με έκοψα, με διέλυσα και με ξανάφτιαξα μαζί σου

τις εμπειρίες έζησα, τις κουβαλώ στις πλάτες μου
αυτές που με βαρένουνε και τώρα που υποφέρω
την εγκατάληψη έμαθα και την οργή του κόσμου
κάθε απόρριψη ζωής και την απελπισία

με συγχωρείτε, λύγισα κι απόψε κι έκλαψα
με ένα δάκρυ απαρηγόρητο, που αργοκυλάει με εικόνες
φωτογραφίες, μπιχλιμπίδια και κάτι ξεχασμένες αναμνήσεις
που ξεπετάγονται στα χνάρια που βαδίζαμε, ολοζώντανες

τώρα, θα έχω κι ένα λόγο να οδύρομαι όταν τις θυμάμαι
θα ξέρω που είμαι ικανός να φτάσω, για ν’ αντέξω
ευχαριστώ γι’ αυτές που θα μου ορίζουνε το μέλλον
τις περισσότερες ή τις λιγότερες δικές μου αναμνήσεις

- τι γεύτηκα λοιπόν, τι γνώρισα, τι είδα
τι έζησα, με τι μαγεύτηκα, τι πήρα, τι μου δώσαν; -

μια ανείπωτη, μια μαγική χαρά και μια ενέργεια
φορτίζει το μυαλό, τις σκέψεις μου κι απόψε
αυθόρμητα οι λέξεις καταγράφονται στα πλήκτρα μου
κι αυτές θα φορτωθούνε με όλα τ’ άλλα στο ταξίδι

θα πάρω και την ιστορία που χαράξαμε
σε κάτι ερειπωμένα δέντρα, στα παγκάκια
και στο πεδίο δράσης της καινούργιας μας ζωής
θα δέσω τα κορδόνια της, για να μη σκοτωθούμε

καθ’ ότι έξω από αυτό, κανείς οριστικά δε θα ευθύνεται

τώρα η ζωή διαμοιρασμένη δες, εκτείνεται στο άπειρο
και ανεξάρτητα απ’ τον κόσμο τον δικό μου, δες, γιορτάζει!

τώρα πια, ο καθένας μας υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις
για τις δικές του ατομικές, προσωπικές ελευθερίες του
για τις δικές του τις ενέργειες υπεύθυνος και τη ζωή του
με παρενέργειες που πήρε στο ταξίδι για καβάτζα
να ξεπετάγονται έτσι άξαφνα στο δρόμο να φωνάζουν
κι άλλοτε να ουρλιάζουν σιωπηλά : “που είσαι τώρα;”

- για τα ανείπωτα είμαι υπεύθυνος κι εγώ
για όλα εκείνα τα ειπωμένα λόγια, μα κι αυτά που δεν ειπώθηκαν -

με συγχωρείτε, λύγισα απ’ την ανάμνηση
κι ότι έλεγα πως τίποτα, ποτέ ξανά, δε θα το γράψω πάλι
καθ’ ότι έξω από αυτό, ούτε κι εγώ ευθύνομαι...

μα κάτι μέσα μου με τρώγει ακόμα, μια ελπίδα να φωνάξω
- ΝΑΙ ή ΟΧΙ -
και θα φωνάξω πια για μένα “ΟΧΙ’, τ’ αποφάσισα
δε χαραμίζομαι κλεισμένος εδώ πέρα να γεράσω
να κουβαλώ τις αναμνήσεις μου στις πλάτες
και δεν μοιράζομαι, δεν σπαταλιέμαι, δεν αλλάζω
δεν φυλακίζομαι, δε διαμελίζομαι και δε χαλιέμαι άλλο

πετώ ελεύθερο πουλί με τις φτερούγες μου στο άπειρο
κι απομακρύνομαι από τόπους που με θέλουν μαντρωμένο
χώρεσαν κάποιες αναμνήσεις στις βαλίτσες σου
στις αποθήκες του μυαλού έβαλα κάθε τι σπασμένο
και δες, περίσσεψε και χώρος για τα καλλυντικά σου...

τα αποκόμματα μου μείνανε για να κοιτώ το μέλλον
για να ορμήσω με χαρά στην ταπεινή μου ελευθερία
και τα πολύχρωμα λογάκια αγάπης περισσέψανε
για να γεμίσω μέχρι και τις τσέπες, στο ταξίδι

κι αυτά μονάχα φτάνουνε ... να κουβαλώ μαζί μου !


Γιώργος_Κ

23-27/06/2015

31.5.15


Χλωμό Σαββατόβραδο

~~~

...και να μια μελωδία π’ ακούγεται, ξεχασμένη!
καιρός πάει πολύς που άκουγα και διάβαζα για νέους κόσμους
εδώ να μασουλάω Μαγιάτικο ψωμί, με ελαιόλαδο και δυόσμο...

πόσα φεγγάρια μάτια μου να περιμένεις ακόμα;
γεμίσανε τα φεγγάρια, αδειάσανε
περάσανε μήνες, χρόνια, δεκαετίες
γεμίσανε τα ποτήρια με πίκρες, φαρμάκι από χάπια και αηδία
σπάσανε τα ποτήρια με μια μανία τόση, σε ραγισμένους τοίχους
σπάσανε πάνω τους τα μπωλ, τα πιατικά
σε στίχους που με κλάματα και με φωνές βαφτήκαν
και σκέπασε η ερημιά την πλάση κι όλα χαθήκανε...

...και οι ψυχές ολούθε να περπατούνε, σα στοιχειωμένες οι κάμαρες
κι έξω και μέσα η ερημιά να πλανάται στον ορίζοντα
άγνωστες ψυχές να περπατάνε στο πλευρό σου ...τι φρίκη!
άλλες σ’ ακολουθήσανε και πήρανε το κατόπι σου
κι άλλες γίναν το έλκηθρο για την καταστροφή σου

κι όταν είδαν την ανημποριά που κουβαλάς στις πλάτες σου
εσύ που μόχθησες να τις κερδίσεις με τις βολές σου
εσύ που περπάτησες χιλιόμετρα, που έφτυσες αίμα
που κουβάλησες, που βράχηκες απ’ το χαλάζι
που ξεποδαριάστηκες να μαζεύεις και να μαζεύεις τόσα χρόνια
κι όταν είδαν την ψυχή σου ...λάχτησαν

κι όταν είδαν τη ζωή σου, τις ομορφιές σου, τα πάθη σου
όταν σε είδαν να κλαις απαρηγόρητος
ή άκουσαν τα επιβεβαιωμένα σου λόγια στην αφοσίωση
κι όταν γεύτηκαν τους εγωϊσμούς σου, τις αξίες σου, τις ιδέες σου
τότε ήταν που σ’ αποχαιρέτησαν κουνώντας στοργικά το μαντήλι...

πόσα φεγγάρια περιμένεις ακόμα μάτια μου να γεμίσουν;

δώσαμε τα χέρια, δώσαμε την ψυχή μας
τις πενιχρές μας οικονομίες για την αγάπη μας
πουλήσαμε τα, δεδουλευμένα απ’ τα χρόνια μας, αποκτήματα
δώσαμε τη στοργή και υπομείναμε του κόσμου τις κατραπακιές
μέχρι που αρρωστήσαμε, δακρύσαμε, απελπιστήκαμε
στο τέλος σβήσαμε, πέφτοντας, σαν άλλα πεφταστέρια

καθόμαστε εδώ και συγκεντρώνουμε αναμνήσεις
συλλέγουμε όμορφες στιγμές, να μπουν στη βιβλιοθήκη με το τζάμι

πες μου! αλήθεια ναυαγήσαμε, άλλοτε σκληρέ και ψυχρέ κόσμε;
απόκοσμε πελαγίσιε ορίζοντα, μασουλάμε βότσαλα να ξεχάσουμε το θυμό μας

πονάω! μέσα μου, γύρω μου κι εκτός μου
εδώ που υπάρχω, πονάω ακόμα ...
και νυχτιές σαν και τούτη, με ξαστεριά κι ομίχλη
χλωμό Σαββατόβραδο
ψάχνω εναγωνίως να δω αν γέμισε το φεγγάρι .....


γιώργος_κ

20.3.15

Μικρό, τιποτένιο εγχειρίδιο ποίησης


Για την Hμέρα της Παγκόσμιας Ποίησης ( 21/03/2015)
Μικρό, τιποτένιο εγχειρίδιο ποίησης, από έναν τυχαίο ...προς έναν νέο ομότεχνο !

~~~

Να μη ντραπείς, για σένα φίλε ή φίλη που συγγράφεις
να μην ντραπείς να πιάσεις το μολύβι σου και ανά πάσα μια στιγμή, να καταγράψεις..
σε όποια άθλια ή χαρούμενη στιγμή η ζωή σου και να βρίσκεσαι
να καταγράψεις την ΣΤΙΓΜΗ
( μιας που όλα στη ζωή γίνονται σε μια στιγμή και χάνονται μετά!)
γεννιόμαστε σε μια στιγμή, σε μια στιγμή νομίζουμε πως πήγαμε σχολείο, όσο περνούν τα χρόνια
σε μια στιγμή ερωτευόμαστε και η μαγεία, σε μια ανείπωτη στιγμή μας κατακλύζει
σε μια στιγμή ένα συναίσθημα μας κάνει να δακρύζουμε
και σε μια άλλη τρυφερή στιγμή ένα φιλί, χύνεται από τα χείλη σα σιρόπι σοκολάτας
σε μια στιγμή χωρίζουμε ... σε μια στιγμή αποχωριζόμαστε από εκείνο που νομίζαμε πως ήτανε για εμάς το άπειρο...!
σε μιαν υπόλογη στιγμή, το μετανοιώνουμε μετά από καιρό ...για μια στιγμή σαστίζουμε
κι όταν κληθεί το πέρας μας, στον μάταιο τούτο κόσμο, σε μια στιγμή βγάζει φτερά η ψυχή μας για να ταξιδέψει...

Να μη ντραπείς, ειλικρινά και με το χέρι στην καρδιά να μας μιλήσεις για όσα πέρασες
μη λυπηθείς ή μη μετράς τα χρόνια που χαθήκαν
όσα κι αν είδες στη ζωή ή γέλασες μ’ αυτά ή έκλαψες ή σε προδώσαν
όσα κι αν έχουν μαζωχτεί, είναι οι στίχοι σου που σαν τις τύψεις θα σε κυνηγάνε
υπάρχει ο έρωτας που ανανεώνει κι αγαλλιάζει το κορμί μας
( γινόμαστε παιδιά μέσα απ’ τα χέρια του, μα σαν τον χάσουμε γινόμαστε ανήμερα θηρία!)
υπάρχει και η ψυχή, που θέλει περισσότερα από έναν έρωτα που ενίοτε πληγώνει *
κι αυτά στα λέω, φίλε (ή φίλη) νέε ποιητή, σαν ομοιοπαθής που πιάστηκε στα δίχτυα του κι αλάργεψε η ζωή του όταν εχάθη...
κινδύνεψε πολλές φορές ν’ αυτομαστιγωθεί, μα πόνεσε, δεν άντεξε το σώμα
κινδύνεψε πολλές φορές να τσακιστεί, μα κάποιος πρόλαβε στερνά για να τον σώσει..
τον άμεσο κι ανώδυνο τον θάνατο απέφυγε σε μια στιγμή αδυναμίας ...
αυτό είναι ο ποιητής, αστέρι μου, στο βαθύ σκότος του υπογείου, μα και στο πιο ψηλό βουνό με ζέστη και λιακάδα !

κι αυτά δεν σου τα μαρτυρώ εγώ μονάχα
δες, ψάξε, άκουσε, κυνήγα, μάθε, συλλογίσου, άντεξε, ερωτεύσου και κατέγραψε
ούτε σε μια στιγμή δεν πρόκειται μπροστά σου πια να βρεις την λέξη «τεμπελιάζω»
και λέξεις όπως «επαναπαύομαι» ή «καταθέτω τα όπλα» θα’ ναι για σένα παρελθόν
( το παρελθόν θα’ναι για σένα ίσως μάταιο μόνο, καθώς τα δυο της (του) μάτια θα χάνονται από μπρος σου, μην έχοντας την ικανότητα να τα...γυρίσεις!)

κανένας στίχος στο συρτάρι τώρα πια
βγάλτε τις λέξεις που ντρεπόντουσαν να βγούνε από μέσα σας
κι αυτά τα εντέχνως καλά κρυμμένα σας τετράδια ποίησης(παύλα) λευκώματα και (παύλα) μυστικά σας
καλώς να ορίσουν το λοιπόν στην παγωμένη ολονών μας επιφάνεια
που ξύλιασε να περιμένει μες στο κρύο, ανταμοιβή από τους κόπους της αγάπης που εδώκαμε !
(εδώκαμε, εδώκαμε, δώσαμε τόση που περισσεύει κι άλλη !)
κι αναρωτιέμαι, το λοιπόν, πόσο απύθμενη, φίλε (ή φίλη)ποιητή, είναι η αγάπη μας
καθώς κι αν διαμοιράζεται, αν μπαίνει σ’άλλα στόματα (ή σ’άλλα αιδοία), αν ταξιδεύει όταν χωρίζουμε, αν διαμαρτύρεται όταν πονάμε, ή απλά χαίρεται όταν εμείς χαιρόμαστε !
τούτο λοιπόν, είναι η ΕΥΤΥΧΙΑ και το νόημα της ζωής;;;

κάποιοι άλλοι δάσκαλοί μας ποιητές, προκάτοχοι ετούτης της ρημάδας τέχνης
«της ανασφάλειας που ζούμε» που άλλοι το αποκαλούν κι«ευθανασία»
μας διδάξανε λοιπόν, ακούστε!
να ψάχνουμε μονάχοι μας να βρούμε λύση στην Αλήθεια κι απαντήσεις
πάνω σε φιλοσοφικά, ερωτικά ή υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν την πλάση
κι εμείς σαν άξιοι μαθητές, διαβάσαμε το μάθημα, το μάθαμε νεράκι ...
μα έχουμε ξεμείνει ακόμα από αυτή την απορία!
ποιό να’ναι εν τέλει το νόημα της ζωής, φίλε (ή φίλη) ποιητή;;;
( κι αυτό καλείσαι εσύ να το ανακαλύψεις .....!)

~~~

(ο τυχαίος) Γιώργος_Κ

* η σκέψη της Tonia Ksmdk

το νόημα της ζωής, κατά τον Ποιητή Τάσο Λειβαδίτη :
«Ίσως να το ‘βρα. Aλλά δεν θα σας το πω. Γιατί τότε εσείς τι θα ψάχνετε;»
Το ποίημα «Διαθήκη» από το βιβλίο «Εγχειρίδιο ευθανασίας», Τάσος Λειβαδίτης, εκδόσεις Κέδρος, 1979


Mια μικρή, πολύ μικρή αναφορά στα, κατά τη γνώμη μου Αριστουργηματικά βιβλία του Τάσου. Τα αποκαλώ Αριστουργηματικά, επειδή κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Τάσος Λειβαδίτης είναι Κωδικοποιημένος τόσο καλά, μέσα σε λακωνικές φράσεις, που είναι δύσκολο για τον καθένα μας να τον Απο-Κωδικοποιήσει με ασφάλεια.
Στο παρελθόν δοκίμασα να γράψω Κριτική ( και όχι μια απλή παρουσίαση) για ένα από τα βιβλία του, το «Mικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα» γράφοντας ένα άρθρο για το Ποιείν του Σωτήρη Παστάκα. Ήταν το πρώτο και τελευταίο μου άρθρο Κριτικής πάνω σε βιβλίο Ποίησης που έκανα, γιατί από το 2007 που ασχολήθηκα με το εν λόγω βιβλίο και το άρθρο, έχω αναθεωρήσει σε πολλά, πάνω στην Ποιητική του Λειβαδίτη, καθώς και στη φιλοσοφία της Ζωής, γενικότερα....
Αποσπάσματα έργου, λοιπόν, άνευ κριτικής:

Ποιητική συλλογή
Ποιείν ή www.poiein.gr
Φυσάει ...δως μου το χέρι σου
Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

Α! Και πένες από φτερά J (απ’ όπου η φωτογραφία)

10.3.15

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ + Παραγγελιά! - Κατερίνα Γώγου - Κυριάκος Σφέτσας (1981/1980)



Κατερίνα Γώγου – Βιβλιογραφία

  1. Τρία κλικ Αριστερά

  1. Ιδιώνυμο

  1. Το ξύλινο παλτό

  1. Απόντες

  1. Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών

  1. Με λένε Οδύσσεια

  1. Νόστος

    8.   Έρωτας Θανάτου (Βιογραφία-Μελέτη-Δοκίμιο)

    9.   Πάνω-κάτω η Πατησίων
κατεβάζετε τα τραγούδια του cd σε zip αρχείο, από εδώ:
http://www.mediafire.com/download/szwhgyftvfhfoa3

8.3.15



Συγκεντρωμένα τα 3 αριστουργήματα της Ελληνικής πεζογραφίας, κατά τον γράφοντα (προσωπική καθαρά άποψη!), σε αρχεία .pdf για να μπορείτε να τα μελετήσετε off line, συνοδευόμενα με κριτική από λογοτεχνικές πηγές.

1. Νίκου Καζαντζάκη "Συμπόσιον"
Το κατεβάζετε σε αρχείο εδώ:

2. Νικόλας Άσιμος "Αναζητώντας Κροκανθρώπους"
Το κατεβάζετε σε αρχείο εδώ: http://www.oocities.org/altlinks/Asimos.pdf

3. Δημήτρης Λιαντίνης "Γκέμμα"
Το κατεβάζετε σε αρχείο εδώ: 

Για περισσότερα δωρεάν βιβλία σε pdf απευθύνεστε:
και
(Αριστουργήματα κατά τον γράφοντα, θεωρούνται και τα βιβλία του Τάσου Λειβαδίτη)
Καλή ανάγνωση! 

24.2.15

Για μια φορά...νιώσε.


Είμαι ερωτευμένη και παραδομένη
στον τρελό έρωτα σου.
Πόσες φορές πρέπει να στο πω
για να το πιστέψεις?
Δεν θέλω μόνο να θυμάμαι
πως είναι τα μάτια σου,
αν δεν μπορώ να τα κοιτάξω.
Δεν θέλω να περνάει ο καιρός,
χωρίς να μυρίζω
το άρωμα του κορμιού σου.
Δε θέλω να σε χρειάζομαι
αφού δεν μπορώ να σ' έχω κοντά μου.
Θα ήθελα να ζήσω μαζί σου,
έστω για μια νύχτα.
Να κοιμηθούμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου,
να σε φιλώ
και να σε χαϊδεύω όλη τη νύχτα.
Για μια φορά,
κάνε ότι λέει η καρδιά σου.
Μη κοιτάξεις τίποτα άλλο.
Απλά νιώσε.
Μη φοβηθείς!

ΘΕΛΩ

.

Για να πω την αλήθεια, διαφωνώ με την ιδέα ότι "δε θέλουμε να δούμε το DVD".

Και ακόμα περισσότερο, διαφωνώ με την καμπάνια.

Εγώ το δηλώνω ευθαρσώς και έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι ΘΕΛΩ να δω το DVD.

Πιστεύω σοβαρά ότι πρέπει να το παίξουν και στις ειδήσεις (σε όλα τα κανάλια) και να το ξανα-παίζουν μια φορά το χρόνο για υπενθύμιση.

Επίσης με επιχορήγηση της παραγωγής από το Γ' ΚΠΣ, να το μοιράσει το ΘΕΜΑ, ο Ελεύθερος Τύπος, η Καθημερινή, τα Νέα, το Βήμα, η Espresso, το Ποντίκι, o Τράγκας, η Ελευθεροτυπία, ο Κωστόπουλος, και όποιο άλλο έντυπο έχει τιράζ πάνω από 5.000 φύλλα/τεύχη.


Το πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι να κατεβάσεις δωρεάν τσόντες από το δίκτυο (www.persiankitty.com).

Αν είχα "ροζ" κίνητρα, μπορούσα να δω χιλιάδες (ναι, ΧΙΛΙΑΔΕΣ) βιντεάκια με πολύ πιο ελκυστικούς πρωταγωνιστές. Ακόμα και διαστροφή με άσχημους και μουστακαλήδες κοιλαράδες να είχα, πάλι μπορούσα να βρω καλύτερα βιντεάκια.

Οπότε, το θέμα δεν είναι η "τσόντα".

Το θέμα είναι να τα δούμε ΟΛΑ, χύμα και τσουβαλάτα για να συνειδητοποιήσουμε:

* ΠΩΣ διορίζονται στα Ελληνικά Υπουργεία.

* ΠΟΙΟΣ είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός.

* ΠΟΙΑ είναι η σύζυγος του πρωθυπουργού.

* ΠΟΙΟΣ ορίζεται ως Γενικός Γραμματέας Υπουργείου με αρμοδιότητες διαχείρισης 1,5 δις.

* ΠΩΣ εργάζονται "σκληρά" στα Ελληνικά Υπουργεία.


* ΓΙΑΤΙ αυτή η χώρα πάει κατά διαόλου.
Οπότε, αυτές τις πολιτικές ορθότητες και τις αβρότητες να τις αφήσετε για καμία πολιτισμένη χώρα. ΟΚ?

.

Επίλογος

Προσπάθησα να διώξω τα δάκρυα μα είναι επίμονοι επισκέπτες
μέσα στης απουσίας την υγρή κενότητα
χωρίς ιαχές, αργά
μυρωδιές χωρισμού αναδεύουν…αιωρούνται
γαλάζια κύματα σκεπάζουν με το κρύο τους φτερούγισμα
του πόνου την επίπεδη κίνηση
στις στοιβαγμένες πέτρες μιας πεθαμένης ανάμνησης
αργοκίνησα γλιστρώντας ανάμεσα στα δάχτυλα μου
την σιωπή σου..

της εκμηδένισης βράχοι σκληροί ας σκεπάσουν
με την πύρινη περπατησιά τους
τις προσμονές της απελευθέρωσης

δεν θυμάμαι
Ελπίδα

Σου χαρίζονται λόγια




Να δεις τον πλούτο της σφήγκας να γδέρνεται
απ’ τον βοριά πάνω στα βράχια και να αναιρείται
ο τίτλος κάθε ιδιοκτησίας σου.
Άλλωστε τι ωφελεί;
Σπάζουν τρυφερά τα αμύγδαλα και η γλύκα τους
σε σένα που αποδοκιμάστηκες απ’ τους πολλούς, χορηγείται.
Σου χαρίζονται λόγια
που θα τα καταλάβουν οι άλλοι μόνο στην σιωπή
που μεγαλώνει σαν καΐκι ορθόπλωρο
κι όταν η κάμαρά τους θα ναυάγησε
μες την ψυχή..
Θέλει ορθοδοξία της υποταγής
στο ταπεινό και στο απέριττο να πας στου πόντου τα ιριδίσματα.
Φωταγωγούνται
τα μέσα σου
κι όταν ο θύτης γίνεται με την σειρά του θύμα
το ποίημα σου χαρίζεται και ως τον ουρανό ανάβει
τα φώτα του.
Οι πιο αγνές καρδιές
μ’ ένα κλωνάρι του βασιλικού στ’ αυτί
έζησαν και πορεύτηκαν.
Τώρα στην οικουμένη πια νυχτώνει.
Πρέπει να ετοιμαστούμε για καινούρια μουσική.
Νέα αυτιά για νέο ολοκάθαρο ήχο.
Νέες ιδέες για την πράξη του θανάτου.
Νέα ματιά για ολοκαίνουρια ζωγραφική.