18.7.18

Αστρίτες


~~~

Νύχτα τη στήσαν τη σκηνή του κόσμου οι αστρίτες
και σαν οχιές κοιμήθηκαν επάνω στ΄άπλωμά της
έτσι κατάχαμα, για δες, που κείτονται οι τερμίτες
και στρωματσάδα απλώσανε να φτάσουν τις ιτιές

γίναν πολλοί οι συγγραφείς και λόγιοι, κι οι εκδότες
που θέλησαν να βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα
με ρίμες και με λυρισμό να γράψουν για το χώμα
μιας που κανείς δεν πρόκαμε να φτάσει το γκρεμό

νύχτα τη λύσαν τη σκηνή του κόσμου οι λογοτέχνες
για μια φορά κατέβηκαν στο ύψος των ποδιών
ορθώσανε οι μύτες στο αφρατένιο στρώμα
να ιδούνε πως οσμίζονται οι αστρίτες το γκαζόν

μα αντί γι΄αυτό προσλάβανε υπαλλήλους στη ρεμούλα
να καταγράψουν το συμβάν με κάλπικο οχετό
μιας και η νύχτα σφιάγιασε της φτήνιας τα ρολόγια
οι λεπτοδείχτες θα μετρούν τα ωραία γαμήσια εδώ

πλέρωνε κι έτσι πλέρωνε, πλέρωνε για να γράψεις
τη μαλακία στο μυαλό που γίνηκε σπαγγέτι
βγάλε βιβλία να πουλάς για του φτωχού το ντέρτι
μα ξέχασα, τα φράγκα σου χτίζουν και ταρσανά

έτσι του πρόστυχου καιρού, αλλάζω τα πρωτεία
και της τρανής κακομοιριάς την άξια πεθυμιά
χωράνε οι βαλίτσες μου μαούνες, γιοτ και πλοία
που΄χουν φορτώσει μοναξιά, βιβλία παντοτινά

τα μαϊστράλια ήδη χτυπούν στο απάνω παταράτσο
γρήγορα λύσε, ν΄αποφύγουμε την ξέρα, τη στεριά
τρελοί καιροί που σε αρπάζουν μ΄ένα λάσο
τρελοί εμείς κι άσπονδοι εχθροί της γκλαμουριάς

αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει
μα εγώ τα νιάτα μου έφαγα σε μια πλεκτή αιώρα
με πήγαινε ο άνεμος σα νιόβγαλτη μπιγκόνια
που το μουνί της χάθηκε στο μίσχο του παρά

νύχτα τη στήσαν τη σκηνή του κόσμου οι αστρίτες
και σαν οχιές κοιμήθηκαν επάνω στ΄άπλωμά της
έτσι κατάχαμα, για δες, που βρίσκονται κι οι τρύπες
στα μουλωχτά ματώσανε να φτάσουν πιο βαθιά

πλέρωνε κι έτσι πλέρωνε, πλέρωνε για να γράψεις
τη μαλακία στο μυαλό που θέλει να ημερέψει
βγάλε βιβλία να πουλάς για του φτωχού το ντέρτι
μα ξέχασα, τα φράγκα σου χτίζουν και ταρσανά..


Γιώργος_Κ

16.7.18

Τύχη


~~~

Επάνω στα πολύχρωμα ανθάκια της αυλής μου
πλατσούριζε στα μουλωχτά, στο βιός μου μια ουρά
κι από το φτέρωμα το γκρι πήρα να ζωγραφίσω
ένα μπουντρούμι, φυλακή με κίτρινο σκαρί

είναι ένα ψέμα ο έρωτας και σ΄έχουν κοροϊδέψει
όσοι με λόγια σου έταζαν σε μεθυσμένη γη
αν το πιοτό που σου έδωκαν πλέον σ΄έχει μαγέψει
πίνανε τα χιλιόμετρα και καίγαν το φιλί

έκανα σύντομη ζωή, μα πιο πολλές στερήσεις
κι από παιδί ταξίδευα χτίζοντας μια ζωή
λάθος που επιθύμησα άλμπουρο να΄βρω τύχη
στις πλάτες μου τα κρίματα, σημαία ένα φιλί

ήταν μι΄αγάπη χωνευτή κατάχωτη στις φτέρες
που΄δωκε λόγο η αφορμή και κίνηκε να ορμήσει
να κατακτήσει κορυφές πέρα απ΄τη Σαντορίνη
ανάμεσα σε γάιδαρους και γιοτ της αρπαχτής

έδωκε κι έναν πήδουλα κι έφτασε τέρμα πάνω
όπου τ΄απέραντο γαλάζιο δένει μ΄ένα σχοινί
λύθηκαν οι αγάπες και το΄πιανε άσπρο πάτο
στου Άη Νικόλα το στρατί και στο hotel Φανή

λυπάμαι μόνο όσα παιδιά αύριο θα΄ναι επαίτες
και θα μου πουν, δε γνώρισα γαλάζιο τι θα πει
από μια χώρα ολόγιομη σε μουσκεμένες πέτρες
στα χέρια μου έναν πλίνθο και σ΄όποιο κεφάλι βρει

επάνω στα πολύχρωμα ανθάκια της αυλής μου
κείτονται έτσι απρόσμενα στιχάκια της στιγμής
συνθέτουνε το παζλ που θες να κατακτήσεις
ε! ράφτα, κάντα ένα πανί και γίνε ο νικητής

είναι ένα ψέμα ο έρωτας και σ΄έχουν κοροϊδέψει
όσοι φαντάζαν κίβδηλοι για τα λεφτά στην τσέπη
πλήρωσες μέχρι άυλες θηλυπρεπείς ορέξεις
κάτι γλυκόπιοτα ποτά σε κρυσταλλένια υφή

έκανα σύντομη ζωή, μα πιο πολλές στερήσεις
κι από παιδί ταξίδευα χτίζοντας μια ζωή
λάθος που επιθύμησα γαμίδια να΄βρω τύχη
στις πλάτες μου τα κρίματα, στον κώλο ένα καυλί

λυπάμαι μόνο όσα παιδιά αύριο θα΄ναι φταίχτες
και θα μου πουν, δε γνώρισα γαλάζιο τι θα πει
από μια χώρα ολάνθιστη σε μουσκεμένες πέτρες
στα χέρια μου έναν πλίνθο και σ΄όποιο κεφάλι βρει...


Γιώργος_Κ

13.7.18

Στιχάκια














































Πουλί της λευτεριάς


~~~

Να ΄σουνα εδώ, μα όχι πεθαμένη
να σε φυλάω σαν εικόνισμα στα στήθια
και να γεμίζω τη ζωή μου παραμύθια
πως θα γυρίσεις, μου έταζες τα βράδια
να΄σουν εδώ για να γεμίζω το πρωί

είναι τα χείλη μου σβησμένα με μελάνι
μαύρο τα χτύπησε πουλί της λευτεριάς
κι αυτή η ματιά που τρεμαμένα ζωντανεύει
κάπου να σμίξει μια πανάκριβη αγκαλιά

χτυπάει ο διάβολος την πόρτα μου τα βράδια
και μου ζητά να του χαρίσω μια ψυχή
λέω ΄δεν σκέφτεται πως είναι τόσο άδεια
και πως μονάχη της, σε τι θα χρειαστεί;΄

εγώ σου τα΄λεγα μα βιάστηκες να φύγεις
πήρες τ΄αστέρια σου στις τσέπες για φλουριά
να΄σουνα εδώ, μα όχι πεθαμένη
να μου εξηγούσες του φευγιού τα μυστικά

αυτή η νύχτα έχει κάψει τις αντένες
και στα κλαριά έχουν φυτέψει την οχιά
δεξιά φανάρια που αργοσβήνουνε στα ξένα
και μια παντιέρα που υψώνει στ΄ανοιχτά

τα χέρια μου έζωσαν το στήθος μουδιασμένα
κρύο το βράδυ στο παγκάκι της χαράς
εγώ σου τα΄λεγα μα θέλησες να φύγεις
μαύρο τα χτύπησε πουλί της λευτεριάς

φυσά, αστράφτει και βροντά
πάμε να πιάσουμε τον κεραυνό απ΄τα μαλλιά
στην τσέπη έχω ένα πεντάευρο ορφανό
το φύλαγα για παγωτό
σαν σε γνωρίσω να σου τάξω

φωτογραφία βιαστική και σε γαλάζιο φόντο
κίτρινη σέπια απόχρωση οι στιγμές μας
πάτα το ΄κλικ΄ στην αστραπή να ονειρευτούμε το ΄γαμώτο΄
που δεν προκάναμε να δούμε τις πληγές μας

είδες, πώς δεν μετριούνται με πεντάευρα οι ανθρώποι;
μιας κι οι ψυχές δεν έχουν ύψος και διαβαθμίσεις ταξικές
θα βρούμε τρόπο, έλεγες, να βγούμε απ΄το γκρίζο
ντύσαν τον πίνακα πλερέζες και αναμνήσεις τρυφερές

αυτή η νύχτα έχει κάψει τις αντένες
και στα κλαριά έχουν φυτέψει την οχιά
δεξιά φανάρια που αργοσβήνουνε στα ξένα
και μια παντιέρα που υψώνει στ΄ανοιχτά..


Γιώργος_Κ

Επαίτες


~~~

Το παραθύρι είναι μικρό και θα τ΄απασφαλίσω
κι απ΄το παραθυρόφυλλο θα φύγω ένα πρωί
φωτιά στα υπάρχοντα ν΄αρθεί, όλα θα τα διαλύσω
οι αναμνήσεις να καούν κι η κάθε συλλαβή

στη τρύπια τσέπη του μπλου-τζίν έραψα τ΄αρχικά σου
να πούνε πως προδόθηκε κάλλιο από μια γυναίκα
οι νικητές δε γίνονται, παρά έτσι απλά γεννιούνται
γαμήθηκε η υπομονή, τα χείλη στάζουν μέντα

στο κομοδίνο μου μπροστά έχω το γιατρικό μου
λεφτά, γυαλιά, χρυσαφικά τα πήραν οι μαστόροι
δύο γουλιές απ΄το πιοτό φτάνει να κοινωνήσω
να στάξει η φόλα στο κορμί, πίσω μη κολυμπήσω

παθαίνεις έναν ίλιγγο και θρόμβωση οι φλέβες
πόσο άλλο αληθινό και φυσικό συνάμα;
έχω φροντίσει, τα παιδιά ένδοξες να΄χουν μέρες
λυπάμαι όσους βρίσκονται στη θέση μου επαίτες

βρείτε μου έναν αιρετό να τόνε αγριαγαμήσω
και το καλπάκι ενός παπά να δώσω για να φάει
πείτε του, εγώ έτρωγα στα νύχια τη σκουριά μου
τη μούχλα από το ψωμί που έκανα παξιμάδι

αυτό το αλεξίπτωτο είναι ολούθε τρύπιο
μπατάρισε στη θάλασσα που πνίγηκε η Εκάτη
έχω σταμπάρει με κραγιόν τα πέταλα του Μάρτη
και του Αυγούστου οι πληγές δε σβήνουνε με γρόσια

φύσα και φύσα, φύσα το δε θα το δεις να ορθώνει
γαμήθηκε απ΄το γαζί σαν κόκκινο μπουρδέλο
στο κομοδίνο μου μπροστά βλέπω και το Θεό μου
και κάνω μία προσευχή μπας και γυρίσει πίσω

στη μαλακία έπηξε η χώρα της ρεκλάμας
καβάλα σ΄ένα κότερο πουλήσαμε πατρίδες
το παραθύρι είναι μικρό, μα έχω καρδιά μεγάλη
χωράει Πέρσες ουραγούς και Έλληνες Ατρείδες

θα αγοράσω μηχανή να τρέχω με τα χίλια
να πιώ αέρα για πιοτό, να νιώσω ζαλισμένος
αφού δε μέθυσα ποτέ παρά για τ΄άρωμά σου
που τρύπαγε συθέμελα τη ρινική μου φύση

φύσα και φύσα, φύσα το δε θα το δεις να ορθώνει
γαμήθηκε απ΄το γαζί σαν κόκκινο μπουρδέλο
φωτιά στα υπάρχοντα ν΄αρθεί, όλα θα τα διαλύσω
οι αναμνήσεις να καούν κι η κάθε συλλαβή..


Γιώργος_Κ

23.6.18

Really a fantastic translation from the great poet and translator Βασίλειος Τσιούκλας Thousands of thanks and honors I am grateful for being honored you my brother Agron Shele and ATUNIS

https://atunispoetry.com/2018/06/23/fjale-eftichia-kapardeli-shqiperoi-vasil-cuklla/
Really a fantastic translation from the great poet and translator
Βασίλειος Τσιούκλας
Thousands of thanks and honors
I am grateful for being honored you my brother Agron Shele and ATUNIS

Fjalë – Eftichia Kapardeli / Shqipëroi: Vasil Çuklla


Poezi nga Eftichia Kapardeli

Fjalë
Fjalë të tejmbushura,
fjalë rrëshqitëse
e shkruar në letër…
që muzikë transmentojnë
fjalë dashurifshehtash,
fjalë urrejtjebrishtash,
fjalë kujtimesh,
fjalë memoriale
ëndrrash të mëdha
shpërndarë, ligjërimesh.
***
Trup reljevuar
që harmonizon, fjalë heroike,
të një bote plot jetë.
Fjalë të shëndetshme, të sëmura, pasanike
por edhe fjalëtepërta, unike
të domosdoshmet fjalë, në llojin e vet,
ngrënë mole, fjalëmbrojtës
të një dialekti, të një vetmitari
njeriu bashkëkohës.
***
Fruta fjale, koleksione
Stinësh, dok – zakonesh
Fjalët

ΛΕΞΕΙΣ
Λέξεις που ξεχειλίζουν
λέξεις που γλιστρούν
γραμμένες στο χαρτί 
που εκπέμπουν μουσική
λέξεις του κρυφού έρωτα
λέξεις του τρυφερού μίσους 
λέξεις από μνήμες 
των μεγάλων αναπολήσεων 
των μεγάλων ονείρων 
διάσπαρτες σε στίχους 
***
Σώμα ανάγλυφο 
που εναρμονίζουν λέξεις ηρωικές 
ενός αθάνατου κόσμου
Λέξεις υγιείς ,νοσηρές ,πλούσιες 
άλλα και περιττές μοναδικές 
απαραίτητες ,ανάκατες
φθαρμένες ,προστατευτικές 
μιας διαλέκτου ενός μοναχικού
σύγχρονου ανθρώπου
*** 
Καρποί λόγων ,συλλογές σε 
Συνήθειες και εποχές 
Λέξεις

Shqipëroi: Vasil Çuklla

22.6.18

Σφετεριστές της ουτοπίας..

~~~


Ως την επόμενη ζωή, θα το φροντίσω να κρατάω τα ηνία
στρατηλάτης, οδηγός
ένας πρόστυχος διαβάτης και ιππέας
μιας καινούργιας γνωριμίας

-ή ένας άχρηστος κι ανίκανος διαβάτης μιας καινούργιας συμφωνίας-

κι απ΄το καλό που εδώκαμε τίποτα δεν περίσσεψε
κι απ΄το κακό που διώξαμε θα το ΄βρουμε μπροστά μας να μας γνέφει
να μας προστάζει δυνατό πόσο μικροί γινήκαμε
κι αφοπλιστήκαμε λοιπόν με τα ιδανικά μας

έρημοι, πονόψυχοι και φτωχεμένοι ιπποκόμοι
κι άλλοτε χαλιμπαλίδες ακάματοι
χαμάληδες και στέρφοι ιπποκόμοι
σφετεριστές της ουτοπίας, που πεθυμήσαμε μια θέση στ΄όνειρο να έρθει
να ακουμπήσουμε σεμνά πάνω στα σύγνεφα για προίκα
να ακουμπήσουμε στα σύγνεφα για να τα κάμουμε ήλιους…

που πεθυμήσαμε γοργά ώστε να φύγουνε τα δάκρυα απ΄το στρώμα
να μας πετάξουνε ψηλά
μέσα σε μια σφικτή, πλεχτοδεμένη, ουτοπική αιώρα

ο στρατηλάτης κι οδηγός, ένας ανίκανος ιππότης
τώρα λιτά ψυχορραγεί, σπέρνει καρφιά ως προδότης
κι όταν αυτά θα καρπιστούν και θα γεννούν φυντάνια
-πείτε του, δε λογάριασε πως σφάζουν τα δρεπάνια…!-

σ΄αυτή τη γη, λόγια δεν ειπωθήκαν για υποσχέσεις
αλλά για άλλην εξωτική, απόμακρη, παραθαλάσσια
στα βότσαλα πνιγμένη
ειρωνική, κι άλλοτε σάπια κι άλλοτε πρόστυχη και στείρα
-σάπια ζωή τί να την κάνεις..;;;
μοιάζει παμπάλαιη ζωστήρα-

κι απ΄το καλό που εδώκαμε τίποτα δεν περίσσεψε
κι απ΄το κακό που διώξαμε θα το ΄βρουμε μπροστά μας να μας γνέφει
να μας προστάζει δυνατό πόσο μικροί γινήκαμε
κι αφοπλιστήκαμε λοιπόν με τα ιδανικά μας…
…..
-πού να΄ναι το καμάρι μου, τ΄όμορφο, παινεμένο
που πέταγε ανέμελα, που έβοσκε συθέμελα σα ρόδο ανθισμένο;-
του σχίσανε τα δυο φτερά, σα το χαρτί στα δύο
και θέριεψε κι αλάργεψε και πήρε το πτυχίο…
….
κι όταν αυτά θα καρπιστούν και θα γεννούν φυντάνια
-πείτε του, δε λογάριασε πως σφάζουν τα δρεπάνια…!-


Γιώργος_Κ (22/06/2018)