20.9.18

Σκέψεις από το Facebook 2018

Ήταν κάπου εκεί γύρω στο 2004 όταν άρχισα να δημοσιεύω κάποια πρώτα γραπτά (χαζά, παιδικά, πειραματικά) στο stixoi.info (από τα πρώτα μέλη του site με αριθμό 1763). Εκεί βρήκα καμπόσους άλλους που γράφανε μαζί μου (άλλοι ήταν ήδη γνωστοί στο χώρο κι άλλοι γινόντουσαν σιγά σιγά, άλλοι απογοητεύτηκαν και αποχώρησαν). Φυσικά οι περισσότεροι από εμάς αρχίσαμε να διατηρούμε κι ένα Blog μιας κι αυτό ήταν της μόδας εκείνη την εποχή, και ανεβάζαμε γραπτά μας (με σχολιασμούς από άλλους, με φωτογραφίες κλπ.). Μη σας τα πολυλογώ, αν όχι με όλες, επικοινώνησα και γνωρίστηκα με τις περισσότερες ΄΄ποιήτριες΄΄ της γενιάς μου, μέσω email, σχολίων, MSN και με τις μισές από αυτές βγήκαμε και για καφέ χωρίς ποτέ να προκύψει κάτι περισσότερο...!
Η Μαίρη (Μαίρη τη φώναζα) διατηρούσε λογαριασμό στο stixoi.info και δικό της προσωπικό Blog και ανέβαζε ποιήματά της (συνομήλικοι είμαστε). Κάποια στιγμή είδα ότι άρχισε να τα διαγράφει όλα ένα προς ένα.. Αφαίρεσε από όλους τους λογαριασμούς όλα τα κείμενα και διέγραψε και τους λογαριασμούς της ... Στέλνω λοιπόν ένα προσωπικό μήνυμα
-΄΄Μαίρη, γιατί σβήνεις τα ποιήματά σου;΄΄
- ΄΄Πρέπει΄΄ μου απάντησε!
Είχε μόλις κυκλοφορήσει το δεύτερο ποιητικό της βιβλίο από μεγάλο εκδοτικό οίκο. Αν ήθελες πλέον να διαβάσεις τη Μαίρη, έπρεπε να την πληρώσεις! Πουθενά ένας στίχος ελεύθερος. Αμέσως μετά άρχισαν τα περιοδικά και οι εφημερίδες της εποχής να διαφημίζουν το δεύτερο βιβλίο με επαίνους και τιμητικούς σχολιασμούς (ήταν μικρή στην ηλικία όπως εγώ και σίγουρα δεν υπήρξε παιδί θαύμα!) έδινε δεξιά και αριστερά συνεντεύξεις και για λίγα, μερικά ακόμα χρόνια μαθαίναμε τα νέα της από τις εφημερίδες...μόνο!
Φυσικά γνώρισα και αξιολογότατους άντρες συγγραφείς που ήδη είχαν γίνει γνωστοί στο χώρο (επικοινωνούσαμε και επί προσωπικού με email με τους περισσότερους) και κάποιοι από αυτούς αρκετά μεγαλύτεροι σε ηλικία...

ο Λάρυ ως ανατρεπτικός καλλιτέχνης, μαζεύει άλλοτε καλοπροαίρετα κι άλλοτε κακοπροαίρετα σχόλια στο νετ (συνέβαινε πάντα αυτό, όσο τον γνωρίζω) ακριβώς όπως συμβαίνει με κάθε ΄΄αιρετικό΄΄ ή ΄΄πρωτοπόρο΄΄ για άλλους καλλιτέχνες!
Είμαι υπέρ οποιασδήποτε ελευθερίας της έκφρασης κι ενώ αυτή εκφράζεται δίχως στοχοποίηση σε συγκεκριμένα άτομα ονομαστικά.. Δεν μου αρέσει να θίγονται συγκεκριμένες προσωπικότητες (όσο κι αν διαφωνούμε) μέσα από τον γραπτό λόγο. Ο Λάρυ δεν νομίζω ότι υπέπεσε σε αυτό το επίπεδο.. Όλοι άλλωστε έχουμε μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων.. Κι εγώ είμαι σύμφωνος σε όλα... ή μπορεί να διαφωνήσω ! Έχω το δικαίωμα να το πω !
Το 2004 που άρχισε η δική μου γενιά ΄΄λογοτεχνών΄΄ (υπενθυμίζω πως επίσημα ασχολούμαι με τον χώρο της λογοτεχνίας από το 2007, εδώ και 12 χρόνια) να βγάζει στο νετ γραπτά (χωρίς να τα αξιολογώ ως ποιήματα ή στιχουργήματα ή ψυχογραφήματα ή οτιδήποτε άλλο) ήδη ο Λάρυ είχε ξεκινήσει από νωρίτερα (τον βρήκαμε μπροστά μας δηλαδή ως έναν από τους πρώτους ελάχιστους διαδικτυακούς ποιητές, να έχει ήδη γίνει αρκετά γνωστός μέσα από ποιήματά του σε διάφορες σελίδες, χωρίς ποτέ να έχει εκδώσει)
Η μεγάλη φουρνιά νέων της εποχής μου που μεσουρανούσε περί το 2004-2006 (και ήμασταν νέοι τότε, μαθαίναμε) ανεβάζαμε, ακολουθώντας πρωτοπόρους όπως τον Λάρυ, γραπτά μας στα Blogs της εποχής.. (Μια εποχή που το γνωστότερο όλων των σελιδων-μπλογκς της εποχής ήταν το Ποιείν,και ο βασικός μας καθοδηγητής, καθώς και το Περι-γραφής. Αυτά μας ΄΄προωθούσαν΄΄, σε συνδυασμό με το www.stixoi.info που με τη σειρά του έδινε προβάδισμα με δικές μας συμμετοχές * θυμηθείτε ότι ο ήδη γνωστός τότε Σπήλιος Παπαγιαννόπουλος συμμετείχε μαζί μας)..
Σας πάω πολλά χρόνια πίσω, πρώτον για να επισημάνω ότι είμαστε η μεσαία φουρνιά συγγραφέων αυτή τη στιγμή και πολεμάμε, παλεύουμε ακόμα, όχι για να εκδοθούμε, αλλά για να αποδείξουμε ότι η όποια ποιητική ή άλλη γραπτή άποψη οφείλει να γίνει σεβαστή, ως αναφαίρετο δικαίωμα μιας δημοκρατίας ...!!! Τουλάχιστον πρωτοπόρο σε αυτή την λογική βρήκαμε έτσι τον Larry Cool το 2004 με την έξαρση του διαδικτύου, ακολουθώντας τον μετά σε αυτή την ελευθερία του λόγου ....

Για το παιδικό βιβλίο δεν θα σε κατηγορήσει κανείς. Για το δοκίμιο που έγραψες ή για τη μελέτη που έκανες, κανένας! Για το μυθιστόρημά σου, δύσκολα να σου προσάψουν κατηγορίες..
Για το ποιητικό βιβλίο όμως θα σε κατηγορήσουν όλοι, κι εσένα και τον εκδότη που στο έβγαλε
ο οποίος συνήθως επωφελήθηκε κάτι από σένα. Είτε χρήμα, είτε μια ΄΄διευκόλυνση΄΄, είτε κάτι άλλο.. !!!
Γιατί!? Δεν υπάρχει γιατί ..! Είναι η Ποιητική τέχνη ..αυτή που μόνη της προκαλεί ...όταν δεν είναι ή δεν φαντάζει τέχνη στους άλλους που την αναγιγνώσκουν!!!
Συνήθως κανείς μέχρι τώρα τα τελευταία είκοσι χρόνια (που μπορώ να θυμάμαι και ασχολούμαι) δεν έδινε σημασία αρμόζουσα αξιολογώντας το περιεχόμενο του ποιητικού έργου προς έκδοση..
Το βύσμα, ναι, το βύσμα έκανε κι εδώ χρυσές δουλειές όπως παντού στην Ελλάδα! Έχεις βύσμα ...παίρνεις έγκριση για τη συλλογή σου..
Αν δεν έχεις ΄΄μπάρμπα στην Κορώνη΄΄ πως περιμένεις αγαπητέ συγγραφέα στίχων να γίνεις αποδεκτός, ε!?
Ας πούμε ...είναι όπως να δημιουργείς μια μικρή εκδοτική επιχείρηση και η κοπέλα σου γράφει ποιήματα.. Φυσικά μην αξιολογώντας τα καθόλου (επειδή τυγχάνει να είναι κοπελιά σου) θα τα εκδώσεις, για να μη χάσεις το ΄΄γκομενάκι΄΄  κι ας μην έχεις κι εσύ καλή εντύπωση για το ...περιεχόμενο!
Άλλωστε στην χώρα μας, πάντα μέτραγε το ..περιτύλιγμα !!!!

Το σημαντικότερο όλων πρωταρχικά για να αλλάξει το παραπάνω σενάριο της τελευταίας εικοσαετίας, είναι να κάνουμε τον κόσμο να διαβάζει Ποίηση (με Π κεφαλαίο)..και όχι σαβούρα (που κυκλοφορεί τυπωμένη ευρέως) αλλά μια καλή ποιοτική και ποιητική εργασία ! Αυτό απαιτεί σωστή αξιολόγηση πριν την έγκριση, όχι οικονομικά οφέλη από τον εκδιδόμενο και ευρέως διακινούμενη καλής ποιότητας ποίηση στο νετ. Με λίγα λόγια πρέπει να δημιουργήσουμε εκλεκτικούς αναγνώστες ποιητικών έργων ..κι αυτό είναι δύσκολο για τη χώρα μας!

ο ΓιωργοΚόκκινος έπλασε και κατέθεσε στην Ελληνική γλώσσα μερικές λεξούλες που πριν δεν υπήρχαν ή δεν είχαν συνδεθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να παράγουν καινούργιο νόημα, και σας καλεί να τις χρησιμοποιήσετε στα γραπτά σας ! γιατί οι λέξεις δημιουργούνται για την επικοινωνία μας και οφείλουν να χρησιμοποιούνται (και επιπλέον μπορεί να προκύψει από το δικό σας χέρι, αρτιότερη συγγραφή με την συμμετοχή τους)

1. Χιουμορωμογράφημα ( = καταγραφή με ωμό χιούμορ, δημιουργία στις 11/03/2007)
2. Χαλιμπαλίδες ( = ρακένδυτοι, δημιουργία στις 22/06/2018)
3. Κατάχωτη ( επίθετο του Κατάχωση = χωμένη, δημιουργία στις 16/07/2018)
4. Δεγαμιώτικη ( = αποτρέπει την ερωτική επαφή. δημιουργία στις 05/07/2017)
5. Δροσοτιτίβισμα ( = το τιτίβισμα των πουλιών στο πρωινό, δημιουργία στις (05/12/2015)
6. Γλυκοτριανταφυλλένια ( = σαν γλυκό τριαντάφυλλο, δημιουργία στις 07/12/2010)
7. Μονοκραυγή ( = με μια κραυγή, δημιουργία από 09/06/2007)
8. Μπουκουνίτσα = (Λαϊκή έκφραση) μικρή μπουκιά, (πρώτη χρήση στον γραπτό λόγο στις 29/05/2011)
9. Αποτσόφλια ( = τα τελευταία εσωτερικά τμήματα από το τσόφλι, δημιουργία στις 28/01/2011)

σίγουρα υπάρχουν κι άλλες !
κι όπως είχα επισημάνει στο παρελθόν σε γραπτό μου

΄΄...κάτω απ’ τον πάτο του κρασιού οι λογοτέχνες
στήνουν χορό οι ξεχασμένοι ποιητές
τούτοι δε λείπουνε ποτέ
ήπιαν τ’ αθάνατο νερό και δε τους πιάνει το φαρμάκι
ούτε η σφαίρα ούτε η αρρώστια δε τους πιάνει
-γεννάνε λέξεις που δε γέννησε η γλώσσα-΄΄

ΓιωργοΚόκκινος (σκέψεις από το Facebook 2018)

9.9.18

Η Πασχαλία Τραυλού μιλάει για τα βιβλία της και τη λογοτεχνία στην Ελλάδα σε μια απολαυστική συνέντευξη στον Γιώργο Κόκκινο και το EBooks4Greeks
Για περισσότερες συνεντεύξεις από τον χώρο της λογοτεχνίας και των τεχνών, επισκεφτείτε το σύνδεσμο Συνεντεύξεις του EBook4Greeks



Μια μικρή γεύση από αυτές που έπονται:

Γιώργος Μπλάνας (η επιτομή της Φιλοσοφίας σε μόλις 10 ερωτήσεις)
Σωτήρης Παστάκας (η γενιά του Πολυτεχνείου και οι ποιητές των εξαρχείων)
Larry Cool (ο ανατρεπτικός καλλιτέχνης ξαναχτυπά!)
Μαρία Λεκάκη (πως συνδυάζεται το θέατρο με την ποίηση και τη λογοτεχνία)
Αλέξανδρος Μολφέσης (σε μια συνέντευξη για τον κόσμο της μουσικής)
Σταμάτης Πάρχας (ο δημιουργός των Παγίδων για την ποίηση και την μελοποίηση)

6.9.18

Ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή Βοριά και το ιστολόγιό του Λογοτεχνικά Επίκαιρα για την παρουσίαση της συλλογής μου ΄΄φυγείν εστί΄΄ που κυκλοφορεί σε ελεύθερη ανάγνωση στο διαδίκτυο για όλους!
Η συμμετοχή του και η βοήθειά του στην πραγμάτωσή της ήταν καθοριστική!
Ευχαριστώ επιπλέον την λογοτεχνική κοινότητα EBooks4Greeks | Δωρεάν βιβλία (Ελεύθερης διακίνησης στο διαδίκτυο) για την φιλοξενία της συλλογής και την διάθεση στο αναγνωστικό κοινό!
Στην κοινότητα eBooks4Greeks.gr θα βρείτε και τις συνεντεύξεις μου που φιλοξενεί ...!




1.8.18


GeorgeKokkinos στο YouTube





Καλό μήνα. Θα συζητηθεί...!
Συζήτηση με τον Πάτροκλο Χατζηαλεξάνδρου, για τους 5-6 φίλους που θα μπουν στη διαδικασία να το ασπαστούν ακούγοντάς το..
Υπήρξαν και καλύτερες εποχές για τον ΓιωργοΚόκκινο...!
Φυσικά ΄έκοψα΄ 2-3 σημεία γιατί ξέφυγα πολιτικά
αλλά έχει bonus track με ποίμα σαν ανταπόδοση ..>>>

18.7.18

Αστρίτες


~~~

Νύχτα τη στήσαν τη σκηνή του κόσμου οι αστρίτες
και σαν οχιές κοιμήθηκαν επάνω στ΄άπλωμά της
έτσι κατάχαμα, για δες, που κείτονται οι τερμίτες
και στρωματσάδα απλώσανε να φτάσουν τις ιτιές

γίναν πολλοί οι συγγραφείς και λόγιοι, κι οι εκδότες
που θέλησαν να βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα
με ρίμες και με λυρισμό να γράψουν για το χώμα
μιας που κανείς δεν πρόκαμε να φτάσει το γκρεμό

νύχτα τη λύσαν τη σκηνή του κόσμου οι λογοτέχνες
για μια φορά κατέβηκαν στο ύψος των ποδιών
ορθώσανε οι μύτες στο αφρατένιο στρώμα
να ιδούνε πως οσμίζονται οι αστρίτες το γκαζόν

μα αντί γι΄αυτό προσλάβανε υπαλλήλους στη ρεμούλα
να καταγράψουν το συμβάν με κάλπικο οχετό
μιας και η νύχτα σφιάγιασε της φτήνιας τα ρολόγια
οι λεπτοδείχτες θα μετρούν τα ωραία γαμήσια εδώ

πλέρωνε κι έτσι πλέρωνε, πλέρωνε για να γράψεις
τη μαλακία στο μυαλό που γίνηκε σπαγγέτι
βγάλε βιβλία να πουλάς για του φτωχού το ντέρτι
μα ξέχασα, τα φράγκα σου χτίζουν και ταρσανά

έτσι του πρόστυχου καιρού, αλλάζω τα πρωτεία
και της τρανής κακομοιριάς την άξια πεθυμιά
χωράνε οι βαλίτσες μου μαούνες, γιοτ και πλοία
που΄χουν φορτώσει μοναξιά, βιβλία παντοτινά

τα μαϊστράλια ήδη χτυπούν στο απάνω παταράτσο
γρήγορα λύσε, ν΄αποφύγουμε την ξέρα, τη στεριά
τρελοί καιροί που σε αρπάζουν μ΄ένα λάσο
τρελοί εμείς κι άσπονδοι εχθροί της γκλαμουριάς

αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει
μα εγώ τα νιάτα μου έφαγα σε μια πλεκτή αιώρα
με πήγαινε ο άνεμος σα νιόβγαλτη μπιγκόνια
που το μουνί της χάθηκε στο μίσχο του παρά

νύχτα τη στήσαν τη σκηνή του κόσμου οι αστρίτες
και σαν οχιές κοιμήθηκαν επάνω στ΄άπλωμά της
έτσι κατάχαμα, για δες, που βρίσκονται κι οι τρύπες
στα μουλωχτά ματώσανε να φτάσουν πιο βαθιά

πλέρωνε κι έτσι πλέρωνε, πλέρωνε για να γράψεις
τη μαλακία στο μυαλό που θέλει να ημερέψει
βγάλε βιβλία να πουλάς για του φτωχού το ντέρτι
μα ξέχασα, τα φράγκα σου χτίζουν και ταρσανά..


Γιώργος_Κ

16.7.18

Τύχη


~~~

Επάνω στα πολύχρωμα ανθάκια της αυλής μου
πλατσούριζε στα μουλωχτά, στο βιός μου μια ουρά
κι από το φτέρωμα το γκρι πήρα να ζωγραφίσω
ένα μπουντρούμι, φυλακή με κίτρινο σκαρί

είναι ένα ψέμα ο έρωτας και σ΄έχουν κοροϊδέψει
όσοι με λόγια σου έταζαν σε μεθυσμένη γη
αν το πιοτό που σου έδωκαν πλέον σ΄έχει μαγέψει
πίνανε τα χιλιόμετρα και καίγαν το φιλί

έκανα σύντομη ζωή, μα πιο πολλές στερήσεις
κι από παιδί ταξίδευα χτίζοντας μια ζωή
λάθος που επιθύμησα άλμπουρο να΄βρω τύχη
στις πλάτες μου τα κρίματα, σημαία ένα φιλί

ήταν μι΄αγάπη χωνευτή κατάχωτη στις φτέρες
που΄δωκε λόγο η αφορμή και κίνηκε να ορμήσει
να κατακτήσει κορυφές πέρα απ΄τη Σαντορίνη
ανάμεσα σε γάιδαρους και γιοτ της αρπαχτής

έδωκε κι έναν πήδουλα κι έφτασε τέρμα πάνω
όπου τ΄απέραντο γαλάζιο δένει μ΄ένα σχοινί
λύθηκαν οι αγάπες και το΄πιανε άσπρο πάτο
στου Άη Νικόλα το στρατί και στο hotel Φανή

λυπάμαι μόνο όσα παιδιά αύριο θα΄ναι επαίτες
και θα μου πουν, δε γνώρισα γαλάζιο τι θα πει
από μια χώρα ολόγιομη σε μουσκεμένες πέτρες
στα χέρια μου έναν πλίνθο και σ΄όποιο κεφάλι βρει

επάνω στα πολύχρωμα ανθάκια της αυλής μου
κείτονται έτσι απρόσμενα στιχάκια της στιγμής
συνθέτουνε το παζλ που θες να κατακτήσεις
ε! ράφτα, κάντα ένα πανί και γίνε ο νικητής

είναι ένα ψέμα ο έρωτας και σ΄έχουν κοροϊδέψει
όσοι φαντάζαν κίβδηλοι για τα λεφτά στην τσέπη
πλήρωσες μέχρι άυλες θηλυπρεπείς ορέξεις
κάτι γλυκόπιοτα ποτά σε κρυσταλλένια υφή

έκανα σύντομη ζωή, μα πιο πολλές στερήσεις
κι από παιδί ταξίδευα χτίζοντας μια ζωή
λάθος που επιθύμησα γαμίδια να΄βρω τύχη
στις πλάτες μου τα κρίματα, στον κώλο ένα καυλί

λυπάμαι μόνο όσα παιδιά αύριο θα΄ναι φταίχτες
και θα μου πουν, δε γνώρισα γαλάζιο τι θα πει
από μια χώρα ολάνθιστη σε μουσκεμένες πέτρες
στα χέρια μου έναν πλίνθο και σ΄όποιο κεφάλι βρει...


Γιώργος_Κ