Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2008

Προσευχή

Εικόνα
Όπως πέρναγε ένα τρένο πλάι ξυστά απ’ την πληγή μου
κάπου έπεσε ένα αστέρι και μου πήρε τη ζωή
κι είχα όνειρο που κάρφωσα στο βάθος, την ψυχή μου
στ’ ασπρισμένο μου μπαλκόνι να το έχω προσευχή

προσκυνάω σταυρωτά τα φιλιά που με κεράσαν
τους καημούς κι όλες τις πίκρες τα ‘χω βάλει στη σειρά
έχω όπλο το κουράγιο, τους εχθρούς να πολεμήσουν
που με λόγια μ’ αποπήραν. Θε μου πόση ειν’ η χαρά

δε μου έμεινε η φωνή να μιλήσω μ’ ένα γράμμα
να φωνάζω σ’ αγαπάω ή να βρίζω ο,τι φθονώ
στ’ ασημένια βλέφαρά μου φυλαχτό να σε φυλάω
σα σκοπός σ’ ένα καμιόνι που του έβαλε φωτιά

είμαι φταίχτης, είμαι ψεύτης, ειμ’ απάνθρωπος που κλαίω
λίγο άνθρωπος να ήμουν, θα σε είχα στη γωνιά
με μαστίγιο το κορμί σου κάθε ώρα να χτυπάω
και με λόγια που τσακίζουν των χειλιών σου τα οστά

Θε μου πόσο το ‘χα σφίξει μες στα χέρια μου σα σφαίρα
σα μια Γη που ‘χα τυλίξει τ’ οξυγόνο γι’ αγκαλιά
και στα μάτια τη φιλούσα, ξημερώνει, καλημέρα
Θε μου πόσο είχα λατρέψει έναν κόσμο στα κρυφά

τώρα μένει να θυμίζει ένα σύννεφο τη μέρα
κι εν’ αστέρι μες σ…
Εικόνα
ΑΣΜΑ ΔΙΠΛΟ ΜΕ ΠΑΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ


Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση
στα κλάματά τους. Δεν είπα:
«Ρ’ άντε κάν’τε όλοι στην πάντα!»
Δεν τσίνησα για την ξύλινη πίστα,
για τα λουλούδια που έπεφταν βροχή
-να μην βλέπω ούτε το πρώτο τραπέζι-
κι ο σκούπας να κοιτάζει τον κώλο της λουλουδούς,
ο ηλεκτρολόγος, το καθίκι, να έχει χάσει το παιχνίδι:
πίσσα σκοτάδι, Λυσσιατρείο το κατάστημα...

Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση
κι όταν άναψαν τα φώτα βρέθηκα σαν τον φιστικά
πάνω στην πίστα: πουκάμισα, γραβάτα, σακάκι ένα κουβάρι, τα παπούτσια μαντάρα μες στις λάσπες...


Του Άδη το περίγελο κατάντησα, λεχρίτες!


ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ