5.4.07

Adios, αλλά χωρίς να φύγω ποτέ..


Ζεσταίνω τις κόκκινες, καυτές ανάσες
λίγο πριν ν’ αποστομίσω το μεγάλο αντίο

ξέρεις;
εγώ αποτυπώνω στο διάβα μου
πολύχρωμες πεταλούδες
από τα βάθη της ψυχής μου

- τις κάνω στίχους, με μελωδία και άρπα -

γίνονται νότες που τραγουδούν τα μεσάνυχτα
κι αφήνω σκούρα και βαριά βήματα
στους δρόμους που περπάτησες

- ακολουθώ τα ίχνη σου -

γίνονται ανήσυχοι αρχιμουσικοί
που απαγγέλλουν αποχαιρετιστήριους ψαλμούς
με θυμιατήρια

όπως τυχαίνει η ζωή, κάπου-κάπου
να μας κάνει να συναντιόμαστε στο πουθενά

- λίγο πριν έρθει το πρωινό, να πάρει τη φαντασία -

και μένω ξοπίσω σου, να μαζεύω τα τριαντάφυλλα
στα ξεραμένα βήματα που πάτησες

ένα απόλυτο τικ-τακ, είναι οι στίχοι μου
ήχοι από συγκερασμένα κλειδοκύμβαλα

- σαν εξωτικά λουλούδια, που ανθίζουν το Χειμώνα -

ξέρεις;
βρήκα ένα πράσινο κοχύλι
κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
στα χείλη σου

που μ’ έκλεισαν σ’ ένα μπουντρούμι, καστανό
κι απρόσιτο σαν τη ματιά σου

και παραμένω ένας ήλιος
που ντρέπεται να ανατείλει
στα παραθύρια του είναι σου

αυτός ειν’ ο δικός μου κόσμος, που αστράφτει.

3 σχόλια:

nikol είπε...

nice foto:))
τέτοια αντίο, που δεν έχουν τελειωμό, μ' αρέσουν πολύ πολύ...
καλό απόγευμα!

elenitheof είπε...

Είναι ένα συγκινητικό ποίημα που δείχνει το μοναδικό ταλέντο σου. Ευτυχώς που δε φεύγεις γιατί αν το κάνεις θα μου λείψεις.

Γιωργος_Κ είπε...

Δε θα σας λείψω Ελένη... :)
Δυστυχώς το μουσικό αρχείο στη σελίδα σου, δεν μου παίζει γιατί μάλλον δεν έχω εγκαταστήσει κάποια plug-in του player!
Αν σου είναι εύκολο θα ήθελα να μου το στείλεις σε mp3 αν το έχεις αποθηκευμένο, απλά να το ακούσω...
Ταλέντο έχουμε όλοι μας, κάπου, οπουδήποτε, αρκεί να το αφήσουμε να μεγαλώσει με την συνεχή εξάσκηση!!
Νικολίνα, ευχαριστώ για τη φωτό! Αχ τι θα'κανα χωρίς τις φωτογραφίες σου με τα μαύρα τριανταφυλλάκια που μ'αρέσουν!!
Καλησπέρα σε όλους..