29.4.07

Στα κάστρα του μυαλού



Σε αέναους διαδρόμους του νου τριγυρνώ
σε κάστρα λουσμένα με φως
γαλάζιο
πινελιές μεγάλων ζωγράφων
που βουτούν τις ψυχές τους στο βάθος τ' ουρανού
και σε καρδιά παπαρούνας.
Κλείνω τα μάτια συνεχίζοντας το ταξίδι μου
στους δικούς σου διαδρόμους.
Στο καφέ των ματιών σου που κορνίζα γίνονται
στης μνήμης τους χάρτινους πύργους.
Λόγια πνιγμένα σε λευκό κρασί
μεθυσμένα κύτταρα
κορμί τυλιγμένο στα δικά σου χέρια.
Θα σε ακολουθήσω.
Τα βήματά σου θα κάνω δρόμο μου
και θα πιω γουλιά γουλιά στον πικρό μου καφέ.
Θέλησε ο ήλιος να βάλει τέλος στη ζωή του
έπεσε πίσω απ τις κορυφές των βουνών
και ο ουρανός γέμισε αίμα κόκκινο.
Τώρα θα ζούμε στης νύχτας
τη μεταξωτή αγκαλιά στου φόβου το ουρλιαχτό.
Σε αέναους διαδρόμους του νου τριγυρνώ
σε κάστρα που γκρέμισες με λέξεις σπαθιά
σε χιόνι που έλιωσε και άφησε παγωμένη την ψυχή
Τριγυρνώ ψάχνοντας τον ουρανό
να αφήσω ένα λευκό λουλούδι
στο δικό του θάνατο.

4 σχόλια:

nikoletta είπε...

κάθε φορά που σε διαβάζω, αντί για γράμματα βλέπω εικόνες...
και μ'αρέσει πολύ αυτό!
καλό απόγευμα ηλιαχτιδούλα!

elenitheof είπε...

Μπράβο,Μαρία!Πόσο υπέροχα και ποιητικά γράφεις!Ποιο στίχο να πρωτοθαυμάσω! Έχω μείνει άφωνη!Ας γράψω ένα κομμάτι που μου έκανε εντύπωση γιατί το έχω νιώσει κι εγώ αυτό το συναίσθημα.

"Σε αέναους διαδρόμους του νου τριγυρνώ
σε κάστρα που γκρέμισες με λέξεις σπαθιά
σε χιόνι που έλιωσε και άφησε παγωμένη την ψυχή
Τριγυρνώ ψάχνοντας τον ουρανό
να αφήσω ένα λευκό λουλούδι
στο δικό του θάνατο."

Γιωργος_Κ είπε...

Τα πιο απλά ποιήματα, είναι αυτά που μιλούν κατ' ευθείαν στην καρδιά, Μαρία!

...όπως το δικό σου!
Καλησπέρα σε όλους!

hliaxtida είπε...

Ευχαριστω φίλοι μου να ειστε ολοι καλα και να ειμαστε για να γραφουμε και να διαβαζουμε..